ಮಿಥುನ

Tejaswini & Ramakrishna

ಆ ಬಲಗೈ ಬೆಸೆದಿದ್ದ ಬೆಸುಗೆಯಿಂದಲೋ
ಭಾವ ಮಂಥನದ ನಡುಕದಿಂದಲೋ
ಬೆವರಿದ ನನ್ನ ಬಲಗೈಯಿಂದೆದ್ದು,
ಹನಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಬೆವರಿನಹನಿಗಳನ್ನೇ
ಬಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ನೊಸಲ ಹನಿಗಳು.....
ಹೊಸ ರೇಶಿಮೆ ಸೀರೆಯ ಸರಪರದ ಸದ್ದು,
ಜೊತೆಗೆ ಮಲ್ಲೆ ಹೂವುಗಳ ಮತ್ತು,
ಅನೂಹ್ಯ ರೋಮಾಂಚನಕೆಳೆಸಿದ ಆ
‘ಸುಲಗ್ನೇ ಸಾವಧಾನ....ಸುಮುಹೂರ್ತೇ ಸಾವಧಾನ..’

ಲಾಜಹೋಮದಲ್ಲಿ ತುಸು ಬಿಸಿಯಾದ
ಕೈ ಸವರಿ ಮೆಲುನಕ್ಕಿದ ಆ ಪರಿ,
ಅರಳು ಹೊಯ್ದು ಮರಳು ಮಾಡಿ
ಕಣ್ಸೆರೆ ಹಿಡಿದು ಕೆಂಪಾಗಿಸಿದಾ ನೋಟ,
ಕೊರಳೊಳಗಿನ ಕರಿ ಮಣಿಗಳ
ಪಿಸುದನಿಗಳ ಕಚಗುಳಿಗಳು,
ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ
ಎದೆಬಡಿತದ ಸದ್ದು...

ಎಲ್ಲವೂ ಹಸಿಯಾಗಿ ಹಸಿರಾಗಿವೆ....
ಹರುಷಕೆ ಹತ್ತು ವರುಷಗಳಾದರೂ!

ದಶಕಗಳನು ಹತ್ತೇ ನಿಮಿಷಗಳಲಿ,
ಕೂಡಿ ಕಳೆದಂತೆ.... ಕಳೆದು ಕೂಡಿದಂತೇ...
ಸಾಗಿಹುದು, ಸಾಗುತಿದೆ ಬಾಳ ಪಯಣ
ಸವಿಗನಸಿನಂತೇ....

-ತೇಜಸ್ವಿನಿ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಹೆಗಡೆ.



ನಾನೇ ಕಲಿತು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ತಯಾರಿಸಿದ 2 ನಿಮಿಷಗಳಪುಟ್ಟ ಮೂವಿಯ ಲಿಂಕ್ ಇಲ್ಲಿದೆ..... :)
https://www.youtube.com/watch?v=HaoFV6hdEpc&feature=youtu.be

ನನ್ನೋರು

ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಸ ವಿಲೇವಾರಿಗೆ
ಅವನ ತಲೆಯೇ ಮಂಡೂರು!

ಬಂಧ, ಸಂಬಧಗಳೊದಗಿಸುವ ತಲ್ಲಣ,
ಸ್ನೇಹದೊಳಗಿನ ತಿವಿತ,
ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲ ಬೀಸುವ ಬಲೆ,
ಅವಳ ಕೊರಗು, ಅವನ ಕೊಸರು,
ತಲೆ ಕೊರೆವ ಅವಶ್ಯಾನವಶ್ಯಕ ಭವಿಷ್ಯತ್ತು,
ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ನಿನ್ನೆಯ ಭೂತವ ನೆನೆ ನೆನೆದು ಅಳು,
ಹುಸಿಮುನಿಸು, ತರಲೆ, ರಗಳೆ, ಕಡಲ ಪ್ರೀತಿಯ ಜೊತೆಗೆ
ನೆನಪುಗಳ ತೆರೆ ಹೊರುವ ಕಸ, ಕಡ್ಡಿ, ಗುಡ್ಡೆ ರಾಶಿ....

ನನ್ನ ತರಲೆ ತರ್ಕಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ,
ಅವನ ಕಿವಿಯೇ ಮಂಡೂರು!

ಹಳೆಯ ಕಾಸರ್ಕದ ಮುಳ್ಳೊಂದು-
ಚುಚ್ಚಿ ಬಸಿದ ರಕುತ ಲೇಪಿತ ಗತ ಕಾಲದ ಕಹಿಗೆ,
ಅಳಲಾಗದ ಅಳಲಿಗೆ, ನಗಲಾಗದ ಬವಣೆಗೆ,
ಒಡಲಾಳದ ಕಿಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚಿ, ಹುಚ್ಚೆದ್ದು ಕರಟಿದ
ಕನಸುಗಳ ತರಗೆಲೆಗಳಿಗೆ

ಹೊರ ಚೆಲ್ಲುವ ನಿಟ್ಟುಸುರಿಗೆಲ್ಲಾ,
ಅವನೆದೆಯೇ ಮಂಡೂರು!

-ತೇಜಸ್ವಿನಿ.

ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳೇ ಅರ್ಪಣೆ

ನೀ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ತೊಂಡೆ, ಅಲಸಂಡೆ, ಸವತೆ
ಚಪ್ಪರಗಳ ತಂಪೆರಳಿನಲ್ಲಾಡಿದ್ದ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ,

ಪಾತಕ್ಕ(ಪಾರ್ವತಿ)

ನಿನ್ನ ಬಟಾಟೆ ಹಲ್ವದ  ಸ್ವಾದದ  ಮೆಲುಕು,
ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲೂ ನಿನ್ನ ಹೇಗಲೇರಿ,
ಗುಡ್ಡ ಬೆಟ್ಟವ ಸುತ್ತಾಡಿ ದಣಿಸಿದ್ದು,
ಮೇಲುಸಿರು ಬಿಡುತಿದ್ದ ನನ್ನ ಹೊತ್ತು
ಹತ್ತು ಮೈಲು ದೂರ ಸಾಗಿ,
ನೀನು ಏದುಸಿರುಬಿಟ್ಟಿದ್ದು....!

ನಮ್ಮ ಮದುವೆಗೆ ಹಾರೈಸಿ ನೀನಿತ್ತಿದ್ದ
ಸ್ಟೀಲಿನ ದೊಡ್ಡ ಪೀಪಾಯಿಯ ತುಂಬಾ
ತುಂಬಿವೆ ಅಕ್ಕಿಕಾಳುಗಳು!
ಒಂದೊಂದು ಕಾಳಿನೊಳಗೂ ನಿನ್ನ-ನನ್ನ
ನೆನಪುಗಳದೇ ಚಿತ್ರಗಳು...
ಪಾತಕ್ಕ, ಏನನ್ನು ನಾ ಕೊಡಲಿ ನಿನಗೆ?
ನೀ-ನನಗಿತ್ತುದರ ಬದಲಾಗಿ?
ಈ ಹನಿಗವಿತೆಯ ಅರ್ಪಣೆಯ ಜೊತೆ,
ಅಶ್ರುತರ್ಪಣವು ನಿನ್ನಾತ್ಮದ ಶಾಂತಿಗಾಗಿ.


-ಪವಾಡ ಎಲ್ಲರ ಪಾಲಿನ ಅದೃಷ್ಣವಲ್ಲ. :( ಒಳಗೆಲ್ಲೋ ಏನೋ ಒಂದು ಆಶಯ, ಹಾರೈಕೆ ಜೀವಂತವಾಗಿತ್ತು ಇಷ್ಟು ದಿನ.... ಆದರೆ ಇಂದು ಎಲ್ಲವೂ ಶೂನ್ಯ! ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ನೆಚ್ಚಿನ ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳತಿ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಾವೆಲ್ಲಾ "ಪಾತಕ್ಕ" ಎಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದ, ಈಗಲೂ ಕರೆಯುವ, ಅಮ್ಮನ ಕಿರಿಯ ತಂಗಿ ಪಾರ್ವತಿ ಇಂದು ಅನಂತದಲ್ಲಿ ವಿಲೀನ. :( :( :( ಅವರ ಇಬ್ಬರು ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳ ಸ್ಥೈರ್ಯ ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕಶಕ್ತಿಗಾಗಿ ಇನ್ನು ಅನುದಿನವೂ ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ. ಈ ಪುಟ್ಟ ಕವಿತೆ ನನ್ನ ಪಾತಕ್ಕನಿಗೆ ಅರ್ಪಣೆ.

-ತೇಜಸ್ವಿನಿ.

ಹೀಗೊಬ್ಬ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಯೋಧನ ಕಥೆ...

ನನ್ನಜ್ಜನ ಹೆಸರು ಶ್ರೀಯುತ ನಾರಾಯಣ ಭಟ್. ಮೂಲ ಹೋಬಳಿ ಗ್ರಾಮದ, ನೆಲಮಾವು ಎಂಬ ಊರು. ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ೧೪-೦೩-೧೯೦೧ರಂದು. ಶತಾಯುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ಇವರು ಗತಿಸಿದ್ದು ೨೮-೦೪-೨೦೦೩ರಂದು. ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ನಾನು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದ ಮೈನವಿರೇಳಿಸುವ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಅಜ್ಜನಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾ ಬೆಳೆದವಳು. ನನ್ನಜ್ಜ ಉಗ್ರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರಾಗಿದ್ದರು. ಕ್ರಾಂತಿಕರಿ ಯೋಧರಾಗಿದ್ದ ಅವರು, ಸೌಮ್ಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸ್ ಅನ್ನು ಅಷ್ಟು ಮೆಚ್ಚುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಕರೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿ ಸಮರಕ್ಕೆ ಧುಮುಕಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಆದರ್ಶ ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಆಗಿದ್ದ. ೧೯೩೦-೪೦ರ ಆಸುಪಾಸಿರಬೇಕು.... ಅಜ್ಜನ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟಿದ್ದ ಬ್ರಿಟೀಷರು, ಅರೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಬಿಸಾಪುರ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ೧ ವರುಷದವರೆಗೆ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ತಿಂದ ಪೆಟ್ಟು, ನೋವು, ಯಾತನೆಯನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ, ನನಗೇ ಅಪಾರ ನೋವು, ಆಕ್ರೋಶವುಂಟಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲೋ ಅಪೂರ್ವ ಕಳೆ, ಹುಮ್ಮಸ್ಸು. 

ಹೊರ ಬಂದ ಮೇಲೂ ಸುಮ್ಮನಿರದ ಅಜ್ಜ, ಹೋರಾಟವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದ್ದರಂತೆ. ಬ್ರಿಟೀಷರ, ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಗಳ ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ, ಆದಷ್ಟು ತಲೆಮರೆಸಿಕೊಂಡೇ ಮತ್ತೊಂದು ವರುಷ ಕಳೆದಿದ್ದರಂತೆ. ಮನೆಯ ಹಂಚು ತೆಗೆದು, ಒಳಬರುವುದು, ಅಂತೆಯೇ ಹೊರ ಹೋಗುವುದು ಅವರ ಪರಿಪಾಠವಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು.. ಕಾರಣ, ಬ್ರಿಟೀಷರ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಮನೆಯ ಆಸು ಪಾಸಿನಲ್ಲೇ ಗಸ್ತು ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಆದರೂ, ಅವರ ಮೇಲಿನ ವೈಷಮ್ಯದಿಂದಲೋ, ಇಲ್ಲಾ ಬ್ರಿಟೀಷರ ಆದೇಶದಿಂದಲೋ, ಅವರ ಮನೆ, ಆಸ್ತಿ, ಗದ್ದೆ, ತೋಟ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ್ದರಂತೆ. ಕುಗ್ಗದೇ, ಸೋಲದೇ, ಹಠದಿಂದ ಹೊಸತಾಗಿ ಜೀವನ ಆರಂಭಿಸಿ, ಕಲ್ಲೇ ತುಂಬಿದ್ದ ನೆಲವನ್ನು ಕೊಂಡು, ಗುಡ್ಡ ಕಡಿದು, ಕೃಷಿ ಮಾಡಿ ಮೇಲೆ ಬಂದವರು. ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂತೆಯೇ ಅವರು ನಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು ಕೂಡ. ಅವರ ಪತ್ನಿ, ನನ್ನಜ್ಜಿ ಶ್ರೀಮತಿ ಸುಬ್ಬಲಕ್ಷ್ಮೀ ಅವರೂ ನನ್ನಜ್ಜನ ಪಥವನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದವರು.... ಮಹಿಳೆಯರ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಹೋರಾಟ ಮಾಡಿ ಜೈಲುವಾಸ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದರು.

ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್, ಸುಖದೇವ, ರಾಜಗುರು - ಈ ಮೂವರನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆಂದರೆ, ಅವರನ್ನು ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಗಲ್ಲಿಗೇರಿಸಿದ ನೋವು, ಸಿಟ್ಟು ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಅವರ ಮಾತಲ್ಲಿ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದಿತ್ತು. ಈ ಮೂವರನ್ನು ಗಲ್ಲಿಗೇರಿಸಿದಾಗ, ಇವರ ಮೇಲೆ ಲಾವಣಿಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಊರಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಊರಿಂದೂರಿಗೆ ಹಾಡುತ್ತಾ ಜನರನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುವ, ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುಲು ಕರೆಕೊಡುವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಲಾವಣಿಯನ್ನು ಅಜ್ಜ ಆಗಾಗ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ, ನೆನಪಿನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಡುವೆ ಗದ್ಗದಿತರಾಗಿ ಅವರ ಕಣ್ಗಳು ಒದ್ದೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾನೇ ಸ್ವತಃ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಅವರು ದುಃಖಿತರಾಗಿದ್ದಾಗೆಲ್ಲಾ ಅತೀವ ನೋವು ನನಗೂ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗಲೂ ಈ ಹಾಡನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗೆಲ್ಲಾ... ಹಾಡುತ್ತಾ ಮೈಮರೆತು, ಸಂಕಟಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜನ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ.. ನಗು ನಗುತ್ತಾ ಪ್ರಾಣತೆತ್ತ ಆ ಮೂವರು ಮಹಾತ್ಮರೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ. ಓರ್ವ ಅಪ್ಪಟ ದೇಶಭಕ್ತ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರನ ಮೊಮ್ಮಗಳು ನಾನೆನ್ನಲು ನನಗೆ ಅಪಾರ ಹೆಮ್ಮೆಯಿದೆ. 

ಆ ಲಾವಣಿ ಹೀಗಿದೆ... (ಇನ್ನೂ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸೊಲ್ಲುಗಳಿದ್ದವು... ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಇವಿಷ್ಟೇ :( )

ಭಗತ್ ಸಿಂಗ, ಸುಖದೇವ,

ರಾಜಗುರು ಮೂವರ ಮರಣ

ಹೇಳಲಾರೆನು ಮಾ ರಮಣ

ಹಿಂದುಸ್ಥಾನದ ಮಾರಣ ದಿನ

ಗೋಳಾಡಿತು ಹಿಂದುಸ್ಥಾನ

ಆಳರಸರ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯೊಳಗೆ

ಪ್ರಾಣಾಘಾತವೆಷ್ಟಣ್ಣ

ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಲ್ಲಿ ನಾಡನೊಳಗ 

ಚಳವಳಿ ಸಂಪ್ರದಾನ

ತಾರೀಕು ಇಪ್ಪತ್ತಮೂರಣ್ಣ

ಗಲ್ಲಾಯಿತು ಸೋಮವಾರ ದಿನ ||ಭಗತ್ ಸಿಂಗ, ಸುಖದೇವ,||

ಹೋದರು ಮೂವರು ಭಾರತ ವೀರರು

ಸ್ವತಂತ್ರದಾ ದೇವಿಯನ 

ಅಗಲಿ ದುಃಖಕ್ಕೀಡು ಮಾಡಿದರು

ಈ ನಮ್ಮ ದೇಶವನ  ||ಭಗತ್ ಸಿಂಗ, ಸುಖದೇವ,||

-----

೧೯೪೭ರಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಸಂತಸವಾಗಿತ್ತೋ ಅಷ್ಟೇ ಆಘಾತ ದೇಶ ಇಬ್ಭಾಗವಾದಾಗ ಉಂಟಾಗಿತ್ತಂತೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಎಂದೂ ಗಾಂಧೀಜಿ, ನೆಹರೂರನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಲೇ ಇಲ್ಲಾ! ತದನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ಆಘಾತವಾಗಿದ್ದು ಎಮರ್ಜೆನ್ಸಿ ಘೋಷಣೆಯಾದಾಗ. ಯಾವ ದೇಶದ, ಜನತೆಯ, ಬಿಡುಗಡೆಗಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹೋರಾಡಿ ಮಡಿದಿದ್ದರೋ, ಆ ದೇಶವನ್ನು, ಅಲ್ಲಿಯ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿದ್ದು ಅಕ್ಷಮ್ಯವಾಗಿತ್ತು ಅವರಂತಹ ಹಿರಿಯರಿಗೆಲ್ಲಾ.

ಹಠ, ಛಲ, ಹೋರಾಟ, ಸ್ಥೈರ್ಯದ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿದ್ದರು ನನ್ನಜ್ಜ. ೧೦೦ ವರುಷಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ತಾವೇ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಠ. ಎಂತೆಂತಹ ಸಂಕಷ್ಟಗಳನ್ನು, ವಿರೋಧಗಳನ್ನು, ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ, ಹೋರಾಡಿ, ಸಾಧಿಸಿ ತೋರಿದ ನನ್ನಜ್ಜ, ಹಾಗೂ ಅವರ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ನಡೆದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಸತ್ಯ, ಸ್ಥೈರ್ಯ, ಧೈರ್ಯಕ್ಕಿರುವ ಶಕ್ತಿ ಎಂತಹುದು ಎಂದು ಮತ್ತೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಅವರ ಹಿರಿಯ ಮಗ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ತಂದೆಯಾದ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಭಟ್- ಇವರುಗಳು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರೇರಣೆ ತುಂಬಿದವರು. ನನ್ನ ಬದುಕಿನದ್ದುಕ್ಕೂ ಛಲಕ್ಕೆ, ಆದರ್ಶಕ್ಕೆ, ಸತ್ಯಕ್ಕೆ, ನ್ಯಾಯಯುತ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ತಡವಾದರೂ ಗೆಲುವು ನಿಶ್ಚಿತ ಎಂದೂ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟು ಸ್ಫೂರ್ತಿ ತುಂಬಿದವರು.

ನನ್ನಜ್ಜನಂತಹ ಅದೆಷ್ಟೋ ದೇಶಪ್ರೇಮಿಗಳು, ತ್ಯಾಗಿಗಳು ಈ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದ್ದಾರೆ, ವೀರ ಮರಣವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದಾರೆ... ಅವರೆಲ್ಲರ ಹೋರಾಟದ, ತ್ಯಾಗದ ಫಲ ನಾವಿಂದು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವೀ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ! ಈ ದೇಶ ನಮಗೇನು ಕೊಡುತ್ತಿದೇ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಯೋಚಿಸಲೂ ಹೋಗ ಕೂಡದು. ಬದಲಿಗೆ ನಾವಿದಕ್ಕೆ ಏನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ? ಎನ್ನುವುದನ್ನಷ್ಟೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇಂದು ಅದೆಷ್ಟೋ ವೀರ ಸೈನಿಕರು ನಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ... ವೀರಮರಣವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ತ್ಯಾಗದ ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೌಣ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣ ಒತ್ತೆಯಿಟ್ಟಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ವೀರಾ ಯೋಧರಿಗೂ ಶತ ಪ್ರಣಾಮ. ಇಂದು ಮತ್ತೆ ದೇಶ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಅತ್ಯಾಚಾರದಿಂದ ನಲುಗುತ್ತಿದೆ... ಇಬ್ಭಾಗವಾದ ಭಾಗವೇ ರಣಹದ್ದಾಗಿ ಇಂಚಿಂಚು ಇರಿದು ಕೊಲ್ಲ ಬರುತ್ತಿದೆ... ಇದನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಬಲಿದಾನಗಳು ಆಗಬೇಕಿದೆಯೋ...??!!! ಮನಸ್ಸು ಪದೇ ಪದೇ ದಿನಕರ ದೇಸಾಯಿಯವರ ಈ ಕವಿತೆಯನ್ನೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

"ಕರಿಯ ಕಲ್ಲುಗಳು ಕೂಡ ಕೂಡಿದವು ಗುಡಿಯ ಕಳಸಕಾಗಿ!

ನರನ ಹೃದಯಗಳು ಒಂದುಗೂಡವೇ ಮಾತೃಭೂಮಿಗಾಗಿ?"

ಜೈ ಹಿಂದ್. ಜೈ ಭಾರತ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯೋತ್ಸವದ ಹಾರ್ದಿಕ ಶುಭಾಶಯಗಳು.

-ತೇಜಸ್ವಿನಿ.

ನಿರಂತರ

ಎದೆಯೊಳಗೆ ನೆನಪುಗಳ ಘನ ಮೋಡಗಳ ಢೀಗೆ
ಆಗಾಗೀಗ ಕೋರೈಸುವ ಯಾತನೆಗಳ ಛಳಕು
ಕೇಳಲಾರರು ಯಾರೂ ಎದೆಯಲ್ಲಾಡಿಸುತಿಹ
ಸಿಡಿಲಿನಾ ಸದ್ದು....

ತುಂಬಿಹ ಕಣ್ಗಳೊಳಗೆ ಬಡಿದಾಡುವ-
ರೆಪ್ಪೆಗಳೇಳಿಸೋ ತರಂಗಗಳು....
ಹನಿಯುತಿವೆ ಹನಿ ಬಿಂದುಗಳ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ,
ತೋಯುವ ಕೆನ್ನೆಗಳಿಗೆ ತಡೆಯೊಡ್ಡಿ ಚಿಮ್ಮಲು
ಒಲುಮೆಯ ಸ್ಪರ್ಶವಿರದೇ, ನೋಯುತಿದೆ ಮನಸು.

ರವಿಯ ಸ್ಪರ್ಶವಿಲ್ಲದೇ, ಹರಿವ ನೀರು ಕಟ್ಟಿ,
ಹಸಿರು, ಹೂವ ಹೊತ್ತು ಬಸಿರಾಗದು ಧರೆ!
ಅಂಬಿಗನಾಸರೆಯಿಂದಲೇ ದೋಣಿ,
ದಡ ಸೇರುವುದು ಮುಳುಗದೇ...
ಬರಿಯ ನೆನಪುಗಳ ಜೊತೆಗೂಡಿ,
ಬಾಳುವುದೆಂತು ಹೇಳೋ ನರ-ಹರಿಯೆ?

ದಿನಕರನ ಪ್ರಭೆಯಿಂದಲೇ
ಬೆಳ್ಳಿಯ ಕಿರಣ ಸೂಸುವ ಶಶಿ,
ಹಾಯಿ ಹೋಣಿಗಿದ್ದರೊಂದು ಹುಟ್ಟು
ಸೇರಬಲ್ಲೆವು ನಾವೆ ದೂರ ತೀರ!
ನಿನ್ನೆ-ನಾಳೆಗಳ ನಡುವಿರುವ ಇಂದು,
ಸಾಗಲೇ ಬೇಕಿದೆ ಭೂತಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನಾಗಿ,
ಭವಿತವ್ಯಕೆ ಮೊಗಮಾಡಿ.

-ತೇಜಸ್ವಿನಿ ಹೆಗಡೆ

ಒಂದು ದಿವಸಕ್ಕಲ್ಲಾ.. ಪ್ರತಿ ನಿಮಿಷ...

ಅಪ್ಪಾ...... 

-ಈ ಸುಂದರ, ಅನನ್ಯ, ಅನೂಹ್ಯ  ಬಂಧವನ್ನು ಒಂದು ದಿನದ ಬಂಧಿಯಾಗಿಸಲೇ ಮನಸೊಪ್ಪದು. ಪ್ರತಿ ದಿನ, ಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಭಾಗವಾಗಿರುವ ಅಪ್ಪನನ್ನು ನೆನಪುಗಳ ಹಂಗೂ ಬಾಧಿಸದು....ನೆನಪಾಗಲು ಅರೆಕ್ಷಣದ ಮರೆವಾದರೂ ಬೇಕಲ್ಲ!!!  ನಾನು ಇಂದು ನಾನಾಗಿರಲು.. ನನ್ನೊಳಗಿನ ನನ್ನ ಸದಾ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಜೊತೆಗೂಡಿ ನಡೆಯುವಂತಾಗಿರಲು ನನ್ನ ಅಪ್ಪನೇ ಕಾರಣ. ಕೆಲವೊಂದು ಭಾವಗಳ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಲಾಗದು.. ತೆರೆಯಲಾಗದು.  

ಅಪ್ಪಾ ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದ...

ಮೂಕಂ ಕರೋತಿ ವಾಚಾಲಂ ಪಂಗುಂ ಲಂಘಯತೇ ಗಿರಿಂ

ಯತ್ಕೃಪಾ ತಮಹಂ ವಂದೇ ಪರಮಾನಂದಮಾಧವಮ್

(ಭಗವದ್ಗೀತೆ, ಧ್ಯಾನಶ್ಲೋಕ)

[ಅರ್ಥ:-ಮೂಗನನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ, ಕಾಲಿಲ್ಲದವನನ್ನು ಪರ್ವತವನ್ನು ಹತ್ತುವಂತೇ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಅಂತಹ ಕೃಪಾಳುವಾಗಿರುವ, ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ನೀಡುವ, ಮಾಧವನನ್ನು ನಾನು ವಂದಿಸುವೆ.]

ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಕೃಷ್ಣ ನನಗೆ ಆಪ್ತನಾಗುತ್ತಾ ಹೋದ. ಇದಕ್ಕೆ ತುಸು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣ ನನ್ನಪ್ಪನ ಹೆಸರಾದ "ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ". ಈ ಹೆಸರೊಳಗೂ ಅವನೇ ಇದ್ದನಲ್ಲಾ... ಮುಂದೆ ಆಕಸ್ಮಿಕವೋ ಇಲ್ಲಾ ವಿಧಿ ಲಿಖಿತವೋ...ನನ್ನ ಸಂಗಾತಿಯ ಹೆಸರೊಳಗೂ ಕೃಷ್ಣನೇ ದೊರಕಿದ್ದು!!:)

ಆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನ ಇತರ ಮಕ್ಕಳು ಓಡಾಡುತ್ತಾ... ಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾ... ಜಿಗಿಯುತ್ತಾ ಇರುವಾಗ, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹಾರಲಾಗದೇ, ಆಡಲಾಗದೇ, ಓಡಲಾಗದೇ ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ... ನನ್ನೊಳಗೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನೂರಾರು ಸಂದೇಹಗಳಿಗೆ ವಿಪ್ಲವಗಳಿಗೆ, ನೋವುಗಳಿಗೆ ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸಿ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ನನ್ನ ಬಹು ಎತ್ತರಕ್ಕೇರಿಸಿದವ ನನ್ನಪ್ಪ.

ಆಗ ನನಗೆ ಕೇವಲ ಆರೇಳು ವರುಷಗಳಷ್ಟೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಪ್ರತಿ ದಿವಸ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಲವು ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದ್ದ "ಮೂಕಂ ಕರೋತಿ.." ಶ್ಲೋಕದ ಅರ್ಥವನ್ನಂತೂ ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದಿದ್ದೆ. ಅಂತೆಯೇ ಒಂದಿ ದಿವಸ ಅಪ್ಪನನ್ನೇ ಕೇಳಿ ಬಿಟ್ಟೆ "ಕಾಲಿಲ್ಲದವಗೆ ಪರ್ವತವನ್ನೇ ಏರುವ ಶಕ್ತಿ ಕೊಡುವ ಈ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪ್ರತಿ ದಿವಸ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವ .. ಪೂಜಿಸುವ ನನಗೇಕೆ ಹೀಗೆ??" ಎಂದು. ಆಗ ಅಪ್ಪನ ಮೊಗದೊಳಗೆ ಮೂಡಿದ್ದ ಪ್ರಶಾಂತ ನಗು ಈಗಲೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರ ಸರಳ ಅವಿಸ್ಮರಣೀಯ ಉತ್ತರವನ್ನಿತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನಪ್ಪ. ಅದೇ ಉತ್ತರ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿ ಹಂತದಲ್ಲೂ ನನ್ನನ್ನು ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಮೇಲೇರಿಸಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು. 

"ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಹಾರಿ ಜಿಗಿಯುವ ಶಕ್ತಿಗಿಂತ ಸಾವಿರಾರು ಪಟ್ಟು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ನಮ್ಮ ಮಾನಸಿಕ ಶಕ್ತಿ.. ಧೀಃಶಕ್ತಿ! ಅದರ ಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಮನೋಸಂಕಲ್ಪ, ದೃಢತೆ, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ, ಛಲ - ಇವು ಅತ್ಯವಶ್ಯಕ. ಇವುಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಲು, ಹೊಂದಲು... ಹೊಂದಿ ನೀನೂ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಇತರರಂತೇ.. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಇತರರಿಗಿಂತ ಮೇಲೇರಲು ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೊಂದು ಮಾರ್ಗ, ಸಾಧನ ಈ ನಿನ್ನ ಕೃಷ್ಣ". ಅಪ್ಪನ ಈ ಮಾತಿನ ಒಳಗಿದ್ದ ಸಾವಿರ ಅರ್ಥ ಬುದ್ಧಿ ಬೆಳೆದಂತೇ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಅರಿವಾಯಿತು...ಅರಿವಾಗುತ್ತಿದೆ.. ಇನ್ನೂ ತಿಳಿಯಬೇಕಿರುವುದು ನೂರಿವೆ!

ನನ್ನ ನೋವಿಗೆ ಅಪ್ಪ ಸ್ಪಂದಿಸಿದ... ನನ್ನೊಳಗಿನಾ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಆತ ನೀರೆರೆದು ಪೋಷಿಸಿದ, ಬದುಕಿನ ಹಲವು ಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ, ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ.. ಮಹತ್ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆಯೇ ಇದ್ದು, ನಾನೇ ಸ್ವಯಂ ಮುನ್ನೆಡೆವಂತೇ ಮಾಡಿದ ನನ್ನಪ್ಪನ ಮೇರು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ.. ಹಲವು ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ.... ಸಾವಿರಾರು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲಾ. "ಅಸಾಧ್ಯ" ಎನ್ನುವುದೊರಳೇ "ಸಾಧ್ಯ"ವಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ತೋರಿಕೊಟ್ಟದ್ದೇ ಅಪ್ಪ! ಅನುಕಂಪದ ಪ್ರತಿ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯನ್ನೂ.. ಸಹಕಾರದ ಮಿತಿಯನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿಹೇಳಿದನೆಂದರೆ ಇಂದು ನಾನು ಯಾರ ಸಹಕಾರವಿಲ್ಲದೆಯೂ ಬದುಕಬಲ್ಲೆ... ಸಹಜ ಜೀವನ ನನಗೊಲಿದಿದೆ. "ಗೀತೆಯ ಕೃಷ್ಣ"- ನನ್ನಪ್ಪನೇ ಬರೆದ ಪುಸ್ತಕ. ನನ್ನ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನದ್ದು. ಅದೇ ರೀತಿ ನನ್ನಮ್ಮ ಸದಾ ಹೇಳುವ ಈ ಶ್ಲೋಕದ ಸಾಲು ನನ್ನ ಆತ್ಮಬಲ. "ಕ್ಷುದ್ರಂ ಹೃದಯ ದೌರ್ಬಲ್ಯಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವೋತ್ತಿಷ್ಠ ಪರಂತಪ" (=ನಿನ್ನನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವ ಮನೋ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಿ.. ಸಬಲನಾಗು.. ಮನೋಬಲವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸಿಕೋ.)

-ತೇಜಸ್ವಿನಿ.

ನಾ ಕಂಡ ಅಬ್ರಹಾಂ ಲಿಂಕನ್

ವಸಂತ ಪ್ರಕಾಶನ ಹಲವು ವಿಖ್ಯಾತರ ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಿದೆ. ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯ, ಮಾರ್ಟಿನ್ ಲೂಥರ್ ಕಿಂಗ್, ಮದರ್ ತೆರೇಸಾ, ಭೀಮಸೇನ ಜೋಶಿ, ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ, ಗಾಂಧೀಜಿ, ಸಚಿತ್ ತೆಂಡುಲ್ಕರ್, ಚಾಣಾಕ್ಯ, ಬುದ್ಧ - ಹೀಗೇ ಹಲವು ವಿಶ್ವ ವಿಖ್ಯಾತರ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು, ಅವರ ಸಾಧನೆ, ಮಹತ್ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಅಕ್ಷರ ರೂಪದಲ್ಲೆ ಮನದೊಳಗೆ ಮನೆಮಾಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ.

ಪ್ರಧಾನ ಸಂಪಾದಕರಾದ ಶ್ರೀಯುತ ದಿವಾಕರ್ ಅವರ ಮಾತಿನಂತೇ - "ವಸಂತ ಪ್ರಕಾಶನದ ಈ ವಿಖ್ಯಾತರ ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರ ಮಾಲೆಯ ಉದ್ದೇಶ ಯಾವುದೇ ವಿಚಾರವನ್ನು ಸ್ಥೂಲವಾಗಿಯಾದರೂ ಗ್ರಹಿಸಲಾಗದ, ಗ್ರಹಿಸಬಯಸಿದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಾದಷ್ಟು ಸಮಯವಿಲ್ಲದ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಹಾಗೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ, ವಿಧಾರ್ಥಿನಿಯರ ಮನೋವಿಕಾಸ. ಈ ಮಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ, ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ, ವಿಜ್ಞಾನ, ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ, ಪರಿಸರ, ಉದ್ಯಮ, ರಾಜಕೀಯ, ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಂಗೀತ, ಲಲಿತ, ಕಲೆ ಕ್ರೀಡೆ ಮೊದಲಾದ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳನ್ನೂ, ಅದ್ವಿತೀಯ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿದ ಮೇಧಾವಿಗಳ ಜೀವನಚಿತ್ರಗಳಿವೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮೇಧಾವಿಯ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಅವನ ಕಾಲದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ಬೌದ್ಧಿಕ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿಟ್ಟು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಲಾಗಿದೆ."

ಇಂತಹ ಮೇಧಾವಿಗಳಲ್ಲಿ ಓರ್ವರಾದ "ಅಬ್ರಾಹಂ ಲಿಂಕನ್" ಅವರ ವಿಶೇಷ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಮಹತ್ ಸಾಧನೆ, ಹೋರಾಟಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಕಿರು ಹೊತ್ತಗೆಯನ್ನು ಬರೆದು ಕೊಡುವ ಸೌಭಾಗ್ಯ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಒದಗಿತು. ಅಂತೆಯೇ ೫-೬ ತಿಂಗಳುಗಳ ಹಿಂದೇ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಈ ಹೊತ್ತಗೆಯ ೧೫ ಪ್ರತಿಗಳು ಇಂದು ಅಂದರೆ "ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆಯ ದಿನದಂದೇ" ನನ್ನ ಕೈ ಸೇರಿದ್ದು ನನಗೆ ಮತ್ತೂ ಸಂತೋಷ ತಂದಿದೆ.

ವಸಂತ ಪ್ರಕಾಶನ ಈ ಮಾಲಿಕೆಯನ್ನು ಹೊರ ತಂದಿರುವುದರ ಉದ್ದೇಶ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮನೋವಿಕಾಸ. ಅಂತೆಯೇ ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವ ವಿಖ್ಯಾತರ ವ್ಯಕ್ತಿ ಚಿತ್ರಣಗಳು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯ. "ವಿಖ್ಯಾತರ ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರ ಮಾಲೆ : ಅಬ್ರಾಹಂ ಲಿಂಕನ್" - ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಬೆಲೆ ಕೇವಲ ೩೫ ರೂ. ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು, ಧ್ಯೇಯಗಳನ್ನು ಜನರಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿದ, ಅಂತೆಯೇ ಬದುಕಿ ಮಾದರಿಯಾದ ಮಹನೀಯರ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆ ಕೇವಲ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವಶ್ಯಕವಾದದ್ದು.

ನಾನು ಅಬ್ರಹಾಂ ಲಿಂಕನ್ ಅವರ ಕುರಿತು ಬರೆಯಲು ಹೊರಟಾಗ ಬಹು ಹಿಂದೆ ಶಾಲೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಅತ್ಯಲ್ಪ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನಷ್ಟೇ ನೆನಪಿಗೆ ತಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. "ಗುಲಾಮಗಿರಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನಗೊಳಿಸಲು ಹೋರಾಡಿದವರು" ಎಂಬ ಕಿರು ಚಿತ್ರಣವಷ್ಟೇ ನನ್ನೊಳಗಿತ್ತು. ಆದರೆ "ಲಾರ್ಡ್ ಚರ್ನ್‌ವುಡ್" ಅವರು ಬರೆದ “A Biography - Abraham Lincoln” ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದತೊಡಗಿದಂತೇ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರಣ ನನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿದದ್ದು. ನಾನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಏನೂ ಅಲ್ಲಾ... ಅವರ ಸಾಧನೆ, ಹೋರಾಟ, ಸರಳತೆ, ಛಲ, ದೃಢತೆ ಅದೆಷ್ಟು ಅಗಾಧ, ಎತ್ತರವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅರಿವಾಯಿತು. ಇಂತಹ ನಾಯಕರ ಕೊರೆತೆಯೇ ಇಂದಿನ ನಮ್ಮ ದೇಶದೊಳಗೆ, ವಿಶ್ವದೊಳಗೆ ತುಂಬಿರುವ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ, ಭ್ರಷ್ಟತೆಗೆ ಮೂಲ ಕಾರಣವೇನೋ ಎಂದೆನಿಸಿತು. ದೇಶಭಕ್ತಿ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ, ಸತ್ಯತೆ, ನಿಷ್ಠೆ, ಜ್ಞಾನದಾಹ, ಏಕತೆ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನ - ಇವೆಲ್ಲವುದರ ಪರಿಭಾಷೆಗೆ ಸರಿಯಾದ ನಿಲುವು ಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಕಾಣಿಸಿದ್ದಾರೆ ಲಿಂಕನ್ನರು.

 ಈ ಮಹನೀಯರ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಬರೆಯಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ, ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ದಿವಾಕರ್ ಅವರಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿದ "ಜೀವನ್ಮುಖಿ" ಬ್ಲಾಗಿನ ಶ್ರೀಯುತ ಪರಾಂಜಪೆ ಅವರಿಗೆ ಹಾಗೂ ಬರವಣಿಗೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನನ್ನೊಳಗೆ ಮೂಡಿದ ಸಂದೇಹಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಸಹಕರಿಸಿದ "ನಾವೇಕೆ ಹೀಗೆ?" ಬ್ಲಾಗಿನ ಶ್ರೀಮತಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಅವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ನನ್ನ ಬರಹವನ್ನು ಒಪ್ಪಿ, ತಿದ್ದಿ, ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ವಸಂತ ಪ್ರಕಾಶನಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ಪ್ರಧಾನ ಸಂಪಾದಕಾರಾದ ಎಸ್.ದಿವಾಕರ್ ಅವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಪುಸ್ತಕಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯ - :

Vasantha Prakashana

No. 360

10th B Main, 3rd Block, 

Jayanagara, Bangalore - 560 011

-ತೇಜಸ್ವಿನಿ ಹೆಗಡೆ.

ನಾಲ್ಕು ತುಂಬಿತು ಹರುಷಕೆ

Aditi Hegde

ಮುಷ್ಠಿಯಾಗಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಕೈಬೆರಳುಗಳ ಬಿಡಿಸೆ,
ಥಟ್ಟೆಂದು ನನ್ನ ಬೆರಳೊಂದನು ಹಿಡಿದ ನಿನ್ನ ಸ್ಪರ್ಶಕೆ
ತುಂಬಿದವಿಂದು ನಾಲ್ಕು ವರುಷಗಳು!

ನೆತ್ತಿಯ ಮೃದು ಭಾಗವ ಮೂಸಿ, ಆಸ್ವಾದಿಸಿ
ಕಡಲೇ ಹಿಟ್ಟಿನ ಪರಿಮಳವ ಒಳ ತುಂಬಿಕೊಂಡ
ಆ ಘಳಿಗೆಗೆ ಇಂದು ನಾಲ್ಕು ವರುಷಗಳು!

ಕೋಣೆಯ ತುಂಬಿದ ಸಾಂಬ್ರಾಣಿ ಹೊಗೆಯ ಘಾಟಿಗೆ
ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಬೋರೆಂದು ಅತ್ತ ನಿನ್ನ ಹಿಡಿದಪ್ಪಿದಾಗ
ಹಾಗೇ ನಿದ್ದೆಗೆಳೆದ ಗೊಂಬೆಗಿಂದು ನಾಲ್ಕು ವರುಷಗಳು!

ಬಂಧು ಬಳಗವೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪಿ ಮುದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ,
‘ಅಮ್ಮಾ’ ಎಂದು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಕರೆದು ನನ್ನೊಳಗಿನ ತಾಯ್ತನಕ್ಕೆ
ಸಾಕ್ಷಿಯೊದಗಿಸಿದ ಕಿನ್ನರಿಗೀಗ ನಾಲ್ಕು ವರುಷಗಳು!

ನನ್ನೊಳಗಿನ ನೀನು, ನಿನ್ನನೊಳಗಿನ ನಾನು ಒಳಗೊಳಗೆ ವಿಕಸಿತಗೊಂಡು,
ಮೊದಲ ನೋಟ, ಮೊದಲ ಸ್ಪರ್ಶ, ಸುಧೆಯ ಹನಿಯ ತುಟಿಗಿತ್ತ
ಆ ದಿನದಗಳ ನೆನಪಿಗಿಂದು ನಾಲ್ಕು ವರುಷಗಳು!

‘ಅದಿತಿಗಾಗಿ’ :)


-ತೇಜಸ್ವಿನಿ ಹೆಗಡೆ.

ನೀ ಬೆಳಗಿದ ಹಣತೆಯಡಿಯಲ್ಲೇ ಸಾಗಲೆನ್ನ ಬದುಕು...

ಅಮ್ಮಾ....

ಅಮ್ಮಾ... (ಜಯಲಕ್ಷ್ಮೀ ಭಟ್)

ಹೇಗಿದ್ದೀಯಮ್ಮಾ? ನನಗೆ ಗೊತ್ತು.. ನನ್ನೀ ಪತ್ರವನ್ನೋದಿ ನಿನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇ ಆಗಬಹುದು. ಈವರೆಗೆ ಒಂದೂ ಪತ್ರವನ್ನು ಬರೆಯದವಳಿಂದ ಇಷ್ಟುದ್ದದ ಪತ್ರ ನೋಡಿ ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸಬಹುದು. ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಹತ್ತಾರು ಬಾರಿ ಫೋನು ಮಾಡಿಟ್ಟು ನಿನ್ನ ತಲೆತಿಂದು, ನಾ ನಿರುಮ್ಮಳಳಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ.... ನೂರಾರು ಕವಿತೆ, ಕಥೆಗಳ ಬರೆದು, ಅದನ್ನೇ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಬೀಗುತ್ತಿರುವಾಗ.... ಮೊಮ್ಮಗಳ ಆಟೋಟವನ್ನು ಕೇಳಿದಷ್ಟೂ ದಣಿಯದ ನೀನು.. ಹೇಳಿದಷ್ಟೂ ನಿಲ್ಲದ ನಾನು...ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಮನಃಪೂರ್ತಿ ನಗುವ ನಾವು.... ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ನಡುವೆ ಪತ್ರಕ್ಕೆ ಸೂಜಿಮೊನೆಯಷ್ಟಾದರೂ ಜಾಗವೆಲ್ಲಿತ್ತು? ಆದರೆ ಅಂದು ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದೇ ನಾನು ಹೊರಳಾಡುವಾಗ.... ನಾಳೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ನನ್ನ ಮಗಳ ಬದುಕಿನ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ನೆನೆದು ತುಸು ತಳಮಳಗೊಳ್ಳುವಾಗ... ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಿದ್ದೆಯನ್ನರಿಸಿ ಆ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳತೊಡಗಿದೆ ನೋಡು... ಅದೆಲ್ಲಿತ್ತೋ ದುಃಖ... ನಿನ್ನಳಿಯನ ಜೊತೆ ಮೊದಲಬಾರಿ ನನ್ನತ್ತೆ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಾಗ ನಾಭಿಯಿಂದೆದ್ದು ಬಂದಿತ್ತಲ್ಲಾ ದುಃಖ... ಅದೇ ತರಹ ಆಯಿತು ನೋಡು! ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಅತ್ತೆನೋ.. ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದೆನೋ ನಾ ಕಾಣೆ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮನಸು ದೂರದೂರಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನಮ್ಮನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕು, ನೀ ಮಲಗಿದ್ದ ಮಂಚದ ಬದಿಗೆ ಕುಳಿತು ನಿನ್ನ ತಲೆ ನೇವರಿಸುತ್ತಿತ್ತು... ನಿನ್ನ ತಬ್ಬಿ ನಾ ಮಲಗಿ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಾದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಣ್ಬಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು... ಮನದೊಳಗೆ ಆ ಹಾಡಿನ ಸೊಲ್ಲುಗಳೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ರಿಂಗುಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು...

"ಕಪ್ಪು ಕಡಲಿನಲ್ಲಿ ದೋಣಿ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಲು,

ದೂರದಲ್ಲಿ ತೀರವಿದೆ ಎಂದು ತೋರಲು...

ಅಮ್ಮಾ... ಹಚ್ಚಿದೊಂದು ಹಣತೆ ಇನ್ನೂ ಬೆಳಗಿದೆ, 

ಮನಕೆ ಮಬ್ಬು ಕವಿಯದಂತೆ ಸದಾ ಕಾದಿದೆ.." 

ಅಮ್ಮಾ.... ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನನ್ನ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುವಾಗ ನೀನದೆಷ್ಟು ಮನದೊಳಗೇ ಹೊಯ್ದಾಡಿದ್ದೆಯೋ ಏನೋ... ನಾನು ಅತ್ತು ಗೋಳಾಡುವಾಗ ಅದೆಷ್ಟು ಒಳಗೊಳಗೇ ಅತ್ತಿದ್ದೆಯೋ ಏನೋ... ಎದುರು ಮಾತ್ರ ಅದೇ ಹಸನ್ಮುಖ ಹೊತ್ತು.. ನನ್ನ ಸಮಾಧಾನಿಸಿ, ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ನನಗನಿಸಿದ್ದು.. ಈ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಾ ಬೇಡವೇ? ಎಂದು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟಿಯೂ ಈಗ ಹೊಸ ಸ್ಕೂಲ್‌ಗೆ ತಯಾರಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ. ಮೊಗದಲ್ಲಿ ದುಗುಡ ಮಡಗಟ್ಟಿ ನಿಂತಿದ್ದರೂ ಹನಿಗಣ್ಣಾಗಿ ತಲೆಬಾಗಿದ್ದರೂ, ದುಃಖ ತಡೆಹಿಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಅವಳ ಪರಿಗೆ ನಾನೇ ಮಗುವಾಗುತ್ತಿರುವೆ. ನನ್ನೊಳಗಿನ ಉಮ್ಮಳಕ್ಕೆ ಅವಳೇ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುವಂತಿದೆ. ನಾನೂ ಈಗ ನಿನ್ನಂತೇ ನಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅಮ್ಮಾ.... ಅವಳಿಗೆ ಅವಳ ಭವಿಷ್ಯತ್ತಿನ ಹೊಸ ಬಣ್ಣವನ್ನು, ಹೊಸ ಕನಸನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಹೊಸ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅವಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅಮ್ಮನಾಗಿ ಮಗಳನ್ನು ಸಂತೈಸುತ್ತಿರುವಾಗೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ನೆನಪೇಕೋ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಅಮ್ಮಾ.. ಅಂದು ನೀ ನನ್ನ ಹಾಗೆ ಕಳುಹದಿದ್ದಿದ್ದರೆ ನಾನಿಂದು ನಿನಗೆ ಈ ಪತ್ರ ಬರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತೆ?! ಈಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರಿವಾಗಿದೆ ‘ತಾಯಿಯೇ ಮೊದಲ ಗುರು’ ಅನ್ನೋ ನಾಣ್ನುಡಿಯ ಅರ್ಥ. ಜೊತೆಗೆ ತಾಯಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗೆ ನಾನೂ ಪಕ್ವವಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನಮ್ಮಾ.

ಅಡುಗೆಮನೆ ಕೆಲಸ, ಬಂದ ನೆಂಟರ ಸುಧಾರಣೆ, ನಡು ನಡುವೆ ನಮ್ಮ ಬೇಕು ಬೇಡಗಳ ಗಲಾಟೆ.... ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೂ ಅದು ಹೇಗೆ ನಿನಗೆ ಸಮಯ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತೋ ಕಾಣೆ.. ನನಗೆ ನನ್ನ ಇಬ್ಬರು ತಂಗಿಯರಿಗೆ ಜಡೆ ಹಾಕಿ ನೀನೇ ಬಾಳೆದಿಂಡಿನ ದಾರದಲ್ಲಿ ಹಣೆದಿಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ನಿತ್ಯಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಹೂವಿನ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಮುಡಿಸಿ ಮುತ್ತಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ... ಕಪ್ಪು ರಿಬ್ಬನ್‌ಅನ್ನು ಜಡೆಯ ಜೊತೆ ಹಣೆದು ಕೊನೆಗೆ ಜಡೆಯನ್ನು ಮಡಚಿ ಮತ್ತೆ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿ ಚೆಂದದ ರಿಬ್ಬನ್ ಗೊಂಡೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದಾಗ ನಿನ್ನ ಮೊಗದಲ್ಲರಳುತ್ತಿದ್ದ ಆ ನಗುವಿನ ಬೆಳಕು ಇಂದೂ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೊಳಗಿದೆ ಅಮ್ಮಾ. ಚಿಕ್ಕ ತಂಗಿ "ಇಶೀ.. ಇದು ಬೇಡ ನಂಗೆ... ಎಲ್ಲಾ ತಮಾಶೆ ಮಾಡ್ತೋ... ನೀ ಹಾಂಗೇ ಜಡೆ ಹಾಕು ನಂಗೆ.. ಹೀಂಗಲ್ದೇ.. ಸ್ನೇಹ ಹಾಕ ಬತ್ಲು ನೋಡು ಹಾಂಗೇ ಹಾಕು... ನಿನ್ನ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆ ಹಾಂಗೆ ನಂಗೆ ಹಾಕಡ...." ಎಂದು ವರಾತ ಎಬ್ಬಿಸುವಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಸಹನೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಕಟ್ಟುವಾಗ ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಬೇಸರ ಮೂಡಲಿಲ್ಲವೇ? "ಈ ಅಂಗಿ ಬೇಡ ನಂಗೆ.. ಇದ್ರ ಬಣ್ಣ ಚೊಲೋ ಇಲ್ಲೆ.. ನಂಗೆ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ್ದೇ ಹಾಕು.." ಎಂದು ಗಲಾಟೆ ಎಬ್ಬಿಸಿದಾಗ ನಾನು, ಆಸೆ ಪಟ್ಟು ನೀ ತಂದಿದ್ದ ಗುಲಾಬಿ ರಂಗಿನ ಫ್ರಾಕ್ ಮಂಚದಲ್ಲಿ ಹಾಗೇ ಮುದುಡಿತ್ತು... ನಿನ್ನ ಮನವೂ ಆಗ ಹಾಗೇ ಆಗಿರಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಅಮ್ಮಾ... ಈಗ ನಿನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗಳು ನನಗೆ ಹೊಸ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಳೇ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನೀನೆ ನನ್ನೆದುರು ನಿಂತು ನಸುನಕ್ಕಂತಾಗುತ್ತದೆ!

"ಅಯ್ಯೋ.. ಹೀಂಗೆ ಕೂದ್ಲು ಬಾಚಡ.... ಚೊಲೋ ಕಾಣ್ತಿಲ್ಲೆ... ಲೆಫ್ಟ್ ಕಡೆ ರಾಶಿ ಕೂದ್ಲು ಇದ್ದು.. ರೈಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೂದ್ಲೇ ಸರಿ ಆಜಿಲ್ಲೆ.. ಈ ಹೇರ್ ಬ್ಯಾಂಡ್ ಬೇಡ... ಆ ಕಲರ್ ಬೇಕು... ಈ ಫ್ರಾಕ್ ಸರಿ ಇಲ್ಲೆ... ಇದಡ್ಡಿಲ್ಲೆ.. ನಿಂಗೆಂತದೂ ಗೊತ್ತಾಗ್ತೇ ಇಲ್ಲೆ.. ಹ್ಮ್ಂ..." ಎಂದು ನನ್ನ ಮಗಳು ಗೊಣಗಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನಾನು ನಿನ್ನೆದುರೇ ನಿಂತಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ತಿಂಡಿ ಬೇಡ.. ಈ ಊಟ ರುಚಿಯಿಲ್ಲ.. ಇಂದು ಚಪಾತಿಯೇ ಬೇಕು... ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಸೇರೊಲ್ಲ... ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಒಮ್ಮೂಮ್ಮೆ ನೀನೂ ಸೋತು, ಬೇಸತ್ತು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗದರಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ.. "ನಿಂಗನೂ ದೊಡ್ಡಾಗಿ, ಮದ್ವೆಯಾಗಿ ಮುಂದೆ ನಿಂಗ್ ನಿಂಗ್ಳ ಮಕ್ಕ, ಮರಿಗೆ ಬೇಯಿಸಿ ಹಾಕ್ಬೇಕಿದ್ರೆ ಗೊತ್ತಾಗ್ತು.. ಮನೆ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸುಧಾರಿಸದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಹೇಳಿ.. ಅಮ್ಮನ ಕಷ್ಟ ಎಂತು ಹೇಳಿ ಗೊತ್ತಾಗದಿಲ್ಲೆ ಈಗ..." ಎಂದಾಗ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಅರೆಕ್ಷಣ ಪೆಚ್ಚಾದರೂ.. ಮತ್ತೊಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನೀ ಮಾಡಿ ಕೊಡುವ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ರವೆಲಾಡಿನ ಜೊತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕರಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದು ಮ್ಯಾಗಿ, ಬ್ರೆಡ್ ಜಾಮ್, ಪಾಸ್ತಾ, ಕುಕ್ಕಿಸ್ ಬಿಸ್ಕೀಟ್ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಮಗಳು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುವಾಗ ಸಮಾಧಾನಿಸಿ, ಸುಧಾರಿಸಿ ಸುಸ್ತಾಗುವಗ ನನ್ನೊಳಗೆ ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನದೇ ಕನವರಿಕೆ. ನಿನ್ನಂತೇ ರುಚಿ ರುಚಿಯಾಗಿ ರವೆಯುಂಡೆಯನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಿಕೊಡೋಣ ಎಂದರೆ ಹಾಳಾದ ಆ ಲಾಡು ಕಟ್ಟಲೇ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ... ಕಲಿತುಕೋ ಎಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ ನಿನ್ನೇ ಲಾಡು ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸಲು ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ಎಣಿಸಿ, ಕೈ ಮೊಬೈಲ್ ಅನ್ನು ಒತ್ತುತ್ತದೆ.

ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಕುಳಿತು ಮಗಳು ಹೊರ ಓಡಲು ಬೊಬ್ಬಿರಿವಾಗ ಮನಸು ಹೌಹಾರುವುದು. ಹೊರ ಕಳುಹಿದರೆ ಆಗಂತುಕರ ಕಾಟ, ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ವಿಮಾನದಂತೇ ಹಾರಿ ಬರುವ ವಾಹನಗಳ ಭಯ. ಒಳಕುಳಿತೇ ಅವಳ ಜೊತೆ ಆಡುತ್ತಾ, ಹಾಗೇ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಚಿತ್ತಾರವ ಬಿಡಿಸಲು ಅವಳ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಅವಳು ಸುಮ್ಮನಾಗಲು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಆಡಲು ಜೊತೆಗಾರರಿಲ್ಲದೇ ನಾ ಒಂಟಿಯಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಚಂದಮಾಮ, ಡಿಂಗ, ಬಾಲಮಂಗಳವನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ..."ಬದ್ಕಲ್ಲಿ ಯಾರು ಕೈ ಕೊಟ್ರೂ ನಾವು ಕಲಿತ ವಿದ್ಯೆ, ಓದುವ ಉತ್ತಮ ಪುಸ್ತಕ ನಮ್ಮ ಕೈ ಬಿಡದಿಲ್ಲೆ.. ಸದಾ ನೆನ್ಪಿಡು.." ಎಂದು ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ಉಪದೇಶ ಮೊದ ಮೊದಲು ಕಿರಿ ಕಿರಿ ಆದರೂ ಕ್ರಮೇಣ ಅದರೊಳಗಿನ ನಿತ್ಯ ಸತ್ಯ ಅರಿವಾಗಿ ನಾನೂ ಓದುವ ಉತ್ತಮ ಗೀಳಿಗೆ ಬಿದ್ದೆ ನೋಡು.. ಮತ್ತೆ ಏಕಾಂತದಲ್ಲೂ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿರುವ ಅನುಭವವಾಗತೊಡಗಿತು ನನಗೆ. ‘ಉತ್ತಮ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೋ.. ಅವೇ ನಿನ್ನ ಮುನ್ನೆಡೆಸುತ್ತವೆ’ ಎಂದು ಸದಾ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನಿನ್ನ ನೆನೆ ನೆನೆದೇ ಇಂದು ಮಗಳ ಮುಂದೆ ಬಾಲಮಂಗಳ, ಚಂದಮಾಮರನ್ನು ಹರಡಲು ಕೈ ತಡವುತ್ತೇನೆ. ಅವರೆಲ್ಲಾ ಅಂತರಜಾಲದ ಒಳಹೊಕ್ಕಿ ಇಣುಕುತ್ತಿರುವುದು ಅರಿವಾಗಲು ನನ್ನೊಳಗೆ ಕೊಂಚ ವಿಷಾದ, ಕೊಂಚ ನಗು.

"ನೀನೂ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಭಾಗವಹಿಸವು.. ಅದರಲ್ಲೆಂತ ಭಯ? ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ನಿಂಗೆ ಗೊತ್ತಿಪ್ಪ ವಿಷ್ಯ ಹೇಳಿರೆ ಆತು... ಪ್ರೈಸ್ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಸಕಳಡ... ನಾವು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ ಮಾಡವು.. ಫಲ ನಮ್ಮದಲ್ಲ ಹೇಳಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮ.. ಅದನ್ನೇ ನೆನ್ಪಿಟ್ಕಂಡು ಸ್ಟೇಜ್ ಹತ್ತು.." ಎಂದು ಅಂದು ನೀ ನನ್ನ ಹುರಿದುಂಬಿಸಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ಆಶೀರ್ವಾದದ ಫಲವೋ ಇಲ್ಲಾ ಗೀತಾವಾಕ್ಯದ ಮಹಿಮೆಯೋ.. ಪದವಿಯವರೆಗೂ ಒಂದೆರಡಾದರೂ ಪದಕ ನನ್ನ ಕೊರಳ ಸೇರಿ ನಿನ್ನ ಮಡಿಲ ತುಂಬಿತ್ತಲ್ಲ! ಈಗ ನೀನು ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ನಾನು ನಡೆಯಬೇಕಿದೆ ಅಲ್ಲವೇ? ನಿನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗಳನ್ನೂ ಬದುಕೆಂಬ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಛಲದಿಂದ ತಯಾರಿಸಬೇಕಿದೆ. ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಎಂದರೆ ಏನೆಂದು ನೀನಂದು ತಿಳಿಸಿದೆ.. ಅದನ್ನೇ ನನ್ನ ಮಗುವಿಗೂ ನಾನು ಹೇಳಿಕೊಡಬೇಕಿದೆ. ನಾಳೆ ಅವಳು ಎಲ್ಲಿಯೇ ಇರಲಿ... ಅವಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ನನ್ನ, ನಿನ್ನ ಛಾಪಿರಬೇಕು. ಜೊತೆಗೆ ಇಂದು ನಾನು ನಿನ್ನ ನೆನೆದು, ಆ ನೆನಪಲ್ಲೇ ಮಿಂದು ಕೃತಾರ್ಥಳಾಗುವಂತೇ ಅವಳೂ ಅವಳಮ್ಮನ ನೆನೆದು ತಂಪಾಗುವಂತಾಗಲೆಂದಷ್ಟೇ ಹಾರೈಸುವೆ. ಅಮ್ಮಾ.... ನಿನ್ನ ಹಾರೈಕೆಯೂ ಇದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಲ್ಲೆ.

‘ಕೃತಕ ದೀಪ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗದಂತೆ, ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರ ತಾರೆಯಾಗಿ ಹೊಳೆದು ಬಾಳುವಂತೆ’ ನೀ ನನ್ನ ಬೆಳೆಸಿದ ಪರಿಗೆ, ನನ್ನ ಬದುಕ ಬೆಳಗಿಸದ ರೀತಿಗೆ, ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವ ರೂಪಿಸಿದ ನಿನ್ನ ನೀತಿಗೆ ನನ್ನ ಸಾಸಿರ ನಮನ. ನಿನ್ನ ಋಣ ತೀರಿಸುವ ಯೋಚನೆಯೂ ನನಗಿಲ್ಲ.. ತೀರಿದರೆ ತೀರುವಂತಹ ಬಂಧವೂ ನಮ್ಮದಲ್ಲ. ನೀ ಬೆಳಗಿನ ಹಣತೆಯಡಿಯಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಬದುಕು ಬೆಳೆದು, ಕುಡಿಯೊಡೆದಿರುವ ಹೊಸ ಬತ್ತಿಗೆ ಬೆಳಕನ್ನೀವ ಶಕ್ತಿ ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸೆಂದು ಸದಾ ನಿನ್ನ ನನಗಿತ್ತ... ನಿನ್ನದೇ ಪಡಿಯಚ್ಚಿರುವ ಮಗಳ ನನ್ನ ಮಡಿಲಿಗಿತ್ತ, ಆ ಭಗವಂತನ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತೇನೆ... ಅವನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ.

ನಿನ್ನ ನೆನಪಲೇ ಸದಾ ಮುಳುಗಿರುವ ನಿನ್ನೊಲವಿನ,

-ತೇಜಸ್ವಿನಿ

ಈ ಲೇಖನ ನನ್ನ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅರ್ಪಿತ.

[ಉದಯವಾಣಿಯ ಮಹಿಳಾಸಂಪದದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ.]

ಆರದಿರಲಿ ಬೆಳಕು...

Courtesy:http://en.wikipedia.org/wiki/File:Karthigai_Deepam.jpg

ಪುಟ್ಟ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಚೊಕ್ಕ ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆ
ಹಚ್ಚಗಾಗಲು ಮೆತ್ತನೆಯ ಚಾದರ, ದಿಂಬು
ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ನಿಂತು ಪಿಳಿಗುಡಿಸುತ್ತಿರುವ
ನಾಲ್ಕು ಜೋಡಿ ಪುಟ್ಟ ಕಣ್ಗಳು
ತುಸು ದೂರ ನಿಂತು ಕೈಕಟ್ಟಿದವನ
ಕಣ್ಗಳ ತುಂಬಾ ಅವಳದೇ ನೋವು

ನಾವಿಬ್ಬರು, ನಮಗಿಬ್ಬರೆಂದವರ
ಜೊತೆಗೂಡಲು ಬಂದಿತೊಂದು ಹೆಮ್ಮಾರಿ
‘ಅರ್ಬುದದ’ ರೂಪದಲಿ ಒಳಹೊಕ್ಕು,
ಕೊರೆಯತೊಡಗಿತ್ತವಳ ಬಳಿಸಾರಿ

ಹುಟ್ಟಿದಮೇಲೆ ಸಾವಿಗೆ ಅಂಜಿದೊಡೆಂತಯ್ಯಾ-
ಎಂಬಂತೆ ಸೆಟೆದು ನಿಂತವಳ
ಜೊತೆಯಾದರು ಆ ಮೂವರು...
ವಿಧಿಗೆಲ್ಲೋ ಸಣ್ಣ ನಡುಕ, ಯಮನೂ ಅಯೋಮಯ

ಭೂತದ ಸವಿ ನೆನಪುಗಳನೆಲ್ಲಾ
ಕಟ್ಟಿ ಗಂಟ, ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಳವೂರಲು
ಇಂದಿನ ನೋವಿಗೆ ತುಸು ಅಲ್ಪ-ವಿರಾಮ,
ಜೊತೆಯಾದವರ ಪ್ರೀತಿಯು ಭವಿಷ್ಯತ್ತಿಗಿರಲು
ಹೆಮ್ಮಾರಿಗೂ ಬೀಳಬಹುದು ಪೂರ್ಣವಿರಾಮ.
........
[ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ರೋಗದೊಂದಿಗೆ ಛಲದಿಂದ ಹೋರಾಡಿತ್ತಿರುವ ಸಣ್ಣವಯಸಿನ, ಇಬ್ಬರು ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿಯೋರ್ವಳಿಗೆ ಈ ಕವನ ಅರ್ಪಿತ. ಸಾವಿಗಂಜದೇ, ಸಾವನ್ನೇ ಬೆದರಿಸುತ್ತಿರುವ ಅವಳ ಛಲಕ್ಕೆ, ಸ್ಥೈರ್ಯಕ್ಕೆ ಮನಃಪೂರ್ವಕ ನಮನಗಳು. ಆಕೆಯ ಹಾಗೂ ಆಕೆಯ ಪುಟ್ಟ ಸಂಸಾರದ ಉತ್ತಮ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ.]

- ತೇಜಸ್ವಿನಿ ಹೆಗಡೆ

ಒಲವು-ಚೆಲುವು

ತಿಳಿ ನೀಲಾಗಸದಿ ಚಂದಿರನು ಬಂದಾಗ,
ಹುಣ್ಣಿಮೆಯು ಸುರಿವಂತೆ ನಿನ್ನ ನೆನಪು..

ತಾರೆಗಳ ಗುಂಪಿಂದ ಅರುಂಧತಿ ನಕ್ಕಾಗ,
ಸಪ್ತಪದಿ ತುಳಿದಂತೆ ನಿನ್ನ ಕನಸು...

ಚುಮು ಚುಮು ಬೆಳಗಲಿ ಇಬ್ಬನಿ ಸೋಕಲು,
ಚಿಲಿ ಪಿಲಿ ಗಾನದೊಳು ನಿನ್ನ ಹೆಸರು..

ಸಾಗರದೊಳಗಿಂದ ಅಲೆಗಳು ಎದ್ದಾಗ,
ಉಕ್ಕುವ ನೊರೆಯೊಳು ನಿನ್ನ ನಗುವು...

ಮುಗಿಲನು ಮುಟ್ಟಿದ ಮರವನು ತಬ್ಬಿದ,
ಲತೆಯೊಳು ಬಿರಿದ ಹೂ ನಮ್ಮ ಒಲವು...


-ತೇಜಸ್ವಿನಿ ಹೆಗಡೆ

ನೆನಪುಗಳ ಮಾತೇ ಮಧುರ..

ಕೆಕ್ಕಾರಜ್ಜಿ

ಹೊನ್ನಾವರದಿಂದ ಅರೆಅಂಗಡಿ, ಹೆಬ್ಬಾನ್ಕೇರಿ ಬಸ್ ಹಿಡಿದು ತೇರುಬೀದಿಗೆ ಬಂದಿಳಿದರೆ ಸಾಕು... ಅಲ್ಲಿಂದ ಸರಿ ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಮೈಲು ನಡೆದರೆ ಸಿಗುವುದೇ "ಕೆಕ್ಕಾರು".. ನನ್ನಜ್ಜಿಯ ಮನೆ... ಅಮ್ಮನ ಆಯಿಯ ಮನೆ. ತೇರುಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಬಸ್ಸು ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಇಳಿಸಿದ ತಕ್ಷಣವೇ, ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿರುವ ಗೇರು ಮರಗಳೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ಹಣ್ಣುಗಳ ಕಂಪನ್ನು ಬೀರುತ್ತಾ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಶಾಲೆ/ಕಾಲೇಜು, ಪರೀಕ್ಷೆ/ಸ್ಪರ್ಧೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ವರ್ಷವಿಡೀ  ಪರದಾಡಿ ಹೈರಾಣಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ನಾನೂ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಇಬ್ಬರು ತಂಗಿಯಂದರಿಗೆ  "ಕೆಕ್ಕಾರು" ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಶಸ್ತ  ವಿಶ್ರಾಂತಿಧಾಮವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಅಂಕೆ-ಅಡ್ಡಿಗಳಿಲ್ಲದೇ, ಸ್ವೇಚ್ಛವಾಗಿ ತಿರುಗಾಡಿಕೊಂಡು.. ಯತ್ಥೇಚ್ಛವಾಗಿ ಹಣ್ಣು, ಹಂಪಲುಗಳನ್ನು ಮುಕ್ಕಿಕೊಂಡು ಕಣ್ತುಂಬಾ ಹಸಿರನೇ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ವಸಂತನಾಗಮದ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. 

ಕೆಕ್ಕಾರಿನ ಕಳೆಯೇ ನನ್ನ "ಕೆಕ್ಕಾರಜ್ಜಿ"ಯಾಗಿದ್ದಳೆಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಲ್ಲ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುವ ಆಳುಗಳಿಗೆ... ಅಚೆಕೇರಿ, ಅಚೆಕೆಕ್ಕಾರು, ಬಸ್ತಿಮಸ್ಕಿ - ಮುಂತಾದ ೨ ಮೈಲು ಊರಿನ ಜನರಿಗೆಲ್ಲಾ ಆಕೆ ಚಿರಪರಿಚಿತ. ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ, ಸದಾ ಒಂದೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಕೆಲಸದಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಿದ್ದ... ಬಂದು ಹೋಗುವ ಜನರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆದರಿಸುತ್ತಿದ್ದ "ಸರಸ್ವತಕ್ಕ" ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚು. ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆಳುಗಳಿಗೆ ಕೆಕ್ಕಾರಜ್ಜಿ ಎಂದರೆ ಬಲು ಪ್ರೀತಿ. ಅಜ್ಜ ಸ್ವಭಾವತಃ ಮುಂಗೋಪಿ... ಆಳುಗಳು ಏನಾದರೂ ಪದೇ ಪದೇ ಕೇಳಿದರೆ ಸಿಟ್ಟೇ ಉಕ್ಕಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದು. ಹಾಲನ್ನೋ, ಮೊಸರನ್ನೋ ಇಲ್ಲಾ ಇನ್ನಾವುದೋ ಪದಾರ್ಥವನ್ನೋ ಪದೇ ಪದೇ ಮುಂಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ನಿರಾಸೆ ಹೊಂದುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಹಿಂಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಜ್ಜನ ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ ಆಳುಗಳಿಗೆ ಹಾಲು, ಮೊಸರು, ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯ ವಹಿವಾಟು ಅಜ್ಜನಿಗೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದದ್ದೇ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಸಹಿಸದೇ ಅಜ್ಜ ಗದರುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ.. "ಹೌದೇ...ಆಳ್ ಮಕ್ಕಗೆಲ್ಲಾ ನೀನು ಭಾಗ್ಯಲಕ್ಷ್ಮಿ.. ನಾನು ದರಿದ್ರ ನಾರಾಯಣ.." ಎಂದು. ಆದರೆ ಇದಾವುದೂ ಕೆಕ್ಕಾರಜ್ಜಿಯ ಸಮಾಜ ಸೇವೆಗೆ ಧಕ್ಕೆ ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ. "ನಾಳೆ ನಾವು ಸತ್ತೆ ಅಂದ್ರೂ ಬಪ್ಪವು ಅವೇಯಾ... ನಮ್ಗೆ ಹೇಳಿ ದುಡೀತ್ವಿಲ್ಯ? ಕುಡ್ತೆ ಹಾಲು, ಮೊಸ್ರು ಕೊಟ್ರೆ ನಮ್ಗೇನು ದರಿದ್ರ ಬತ್ತಿಲ್ಲೆ.." ಎಂದು ದಬಾಯಿಸಿದರೆ ಅಜ್ಜ ಮತ್ತೆರಡು ಹೆಚ್ಚು ಅಡಿಕೆ ಹೋಳನ್ನು ಜಗಿಯುತ್ತಿದ್ದರಷ್ಟೇ. ನಾಲ್ಕನೆಯ ಇಯತ್ತೆಯವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಲಿತಿದ್ದ ಕೆಕ್ಕಾರಜ್ಜಿ ತನ್ನ ಹಾಲಿನ ಲೆಕ್ಕವನ್ನು ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಚಾರ್ಟ್ ಮಾತ್ರ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಬಲು ಮೋಜಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವ ಹಸ್ತಾಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಬರೆದಿದ್ದ "ಕಮಲಕ ಹಲು..(ಕಮಲಕ್ಕನ ಹಾಲು)" ಮಾತ್ರ ಆ ಚಾರ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದು ಇಂದಿಗೂ ಹಸಿರಾಗಿದೆ.

ಸರಿಯಾಗಿ ಎಪ್ರಿಲ್, ಮೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ರಜೆ ಆರಂಭವಾದರೆ, ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಹೊನ್ನಾವರಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ದೌಡೂ ಪ್ರಾರಂಭ. ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿಯ "ಆಯಿ" ನಮಗೆಲ್ಲಾ "ಕೆಕ್ಕಾರಜ್ಜಿ"ಯಾಗಿ, ಉತ್ತಮ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯಾಗಿ, ಸ್ನೇಹಿತೆಯಾಗಿ, ಮಕ್ಕಳಜೊತೆ ಮಕ್ಕಳಾಗಿ, ಸವಿ ತಿನಸುಗಳನೀವ ಕಾಮಧೇನುವಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಯ "ಸಮ್ಮರ್ ಕ್ಯಾಂಪ್" ಆರ್ಗನೈಜರ್ ಆಗಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಕೆಕ್ಕಾರಜ್ಜಿ/ಅಜ್ಜರನ್ನು ಬಹಳಷ್ಟು ಕಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಮ್ಮ ಮೂವರಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಕಿರಿಯ ತಂಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ತುಂಟಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಚಿಕ್ಕುಮರವನ್ನೇರಿ ಹೀಚುಕಾಯಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೊಯ್ದು ಹಾಕುವುದೋ... ನಾಳೆ ಹೂ ಬಿಡಬೇಕೆಂದಿರುವ ಮೊಗ್ಗುಗಳನು ತರಿದುಹಾಕುವುದೋ... ಅಜ್ಜನ ಪಂಜಿಯಯನ್ನು ಎಳೆದು ಓಡಿಹೋಗುವುದೋ - ಮುಂತಾದ ಕೀಟಲೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಸದಾ ಕಾಲ ಅಜ್ಜಿಯ ಬೊಚ್ಚು ಬಾಯಿಯ ನಗುವಿಗೆ ಕಾರಣಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮ ತಂಗಿಯನ್ನು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟರೆ... ಆಕೆ ಹಿತ್ತಲಿನ ಚಿಕ್ಕು ಮರವನ್ನೇರಿ ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು. "ಮರ್ಯಾದೆ ತೆಗ್ಯಡ್ದೇ ಮಾರಾಯ್ತಿ ಹೊಡೆತ್ನಿಲ್ಲೆ ಕೆಳ್ಗೆ ಇಳಿ.." ಎಂದು ಹಲ್ಕಚ್ಚಿ ಅಮ್ಮ ಗದರುತ್ತಿದ್ದರೆ... ಅಜ್ಜಿ ಬೈಯುತ್ತಿದ್ದುದು ಅಮ್ಮನನ್ನೇ. "ನೀ ಎಂತ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ ಹೇಳು ಜಯ? ನಾ ಎಂತಾರೂ ಬೈದ್ರೆ.. ಇಲ್ಲಾ ಇವು ಹೊಡ್ದ್ರೆ ಗೇರು ಗುಡ್ಡೆ ಹತ್ತಿ ಊರಿಡೀ ಕೇಳು ಹಾಂಗೆ ಕೂಗ್ತಿದ್ದಿಲ್ಯ.. ನಿಂದೇ ಕೂಸು.. ಚಿಕ್ಕು ಮರವಾದ್ರೂ ಹತ್ತಿದ್ದು.. ನಿನ್ನ್ ಹಾಂಗೆ ಗುಡ್ಡೆ ಹತ್ತಿದ್ದೆಲ್ಲೆ..." ಎಂದು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನಕ್ಕಾಗ....ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ತಂಗಿಯೂ ಗೊಳ್ಳೆಂದು ನಕ್ಕಿದ್ದಳು.... ಅಮ್ಮನ ಕೋಪವೂ ನಗುವಾಗಿ ಹೊರಬಂದಿತ್ತು.

ಹೀಗೇ ಒಮ್ಮೆ ತಂಗಿಯನ್ನು ಗದರುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮನನ್ನು ತಡೆದ ಕೆಕ್ಕಾರಜ್ಜಿ "ನೀ ಎಂತ ಕಡ್ಮೆ ಫಟಿಂಗ ಆಗಿಯಿದ್ಯನೇ? ಸಣ್ಣಿರ್ಬೇಕಿದ್ರೆ ನೀ ಮಾಡಿದ್ದ್ ಕೆಲ್ಸ ಒಂದೋ ಎರ್ಡೋ ಅಂಬೆ... ನೆನ್ಪಿಲ್ಯಾ ರಾಮಚಂದ್ರಂಗೆ ಕಾಟ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ನೀನು ನಿನ್ ಗೆಳ್ತಿ ಸೇರ್ಕಂಡು?" ಎಂದು ಗದರಲು... ಅಮ್ಮನೂ ಮುಸಿ ಮುಸಿ ನಗತೊಡಗಿದಳು. ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಕೆಟ್ಟ ಕುತೂಹಲ. ನಮ್ಮ ಕಿರಿಯಮಾವನಿಗೆ(ಅಮ್ಮನ ತಮ್ಮ) ನಮ್ಮಮ್ಮ ಕೊಟ್ಟ ಕಾಟದ ಪ್ರಹಸನ ಕೇಳಲು ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ಕುಳಿತೇಬಿಟ್ಟೆವು. "ಹೋಗೇ ಆಯಿ.. ನೀ ಅಂತುವ.. ಇವ್ಕೆಲ್ಲಾ ಎಂತಾ ಅದ್ನ ಹೇಳ್ತೆ.. ಈ ಕಿರಿ ಕೂಸು ಕೇಳ್ಕಂಡ್ರೆ ನಾಳೆ ನಂಗೇ ಉತ್ರ ಕೊಡ್ತು ಅಷ್ಟೇಯಾ.."ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಒಳಸೇರಿದರೆ.. ಅಜ್ಜಿ ತಮ್ಮ ಕತೆಯೊಳಗೆ ನಮ್ಮನ್ನೆಳೆದೊಯ್ದರು.

ಏಳು ಮಕ್ಕಳ ದೊಡ್ಡ ಸಂಸಾರವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವ ಪರದಾಟ ನಮ್ಮಜ್ಜಿಯದಾಗಿತ್ತು. ಒಳ ಹೊರಗೆಲ್ಲಾ ಹೊರೆಯಾಗುವಷ್ಟು ಕೆಲಸ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಕಿರಿಯ ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹಿರಿಯಕ್ಕನಾದ ನಮ್ಮಮ್ಮನಿಗೇ ವಹಿಸಿದ್ದರು ಮನೆಯವರು. ಅಮ್ಮನಿಗೋ ಆಗ ೧೦-೧೨ ವಯಸ್ಸು. ಆಟವಾಡಿಕೊಂಡು.. ತಿರುಗಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ದಿನಗಳು. ಆದರೆ ಪುಟ್ಟ ತಮ್ಮ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಬಿಡಲೊಲ್ಲ... ಏನು ಮಾಡುವುದೆಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ಚಿಂತಿಸಿ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಹುಡುಕಿದಳಂತೆ. ಆಗಷ್ಟೇ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿದ್ದ ಹಲಸಿನ ಕಾಯಿಯನ್ನು ಕೊರೆದು ಅದರ ಗಟ್ಟಿ ಮೇಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಗರಿ.. ತಮ್ಮನ ಕೈಗೆ ಮೆತ್ತಿದಳು... ಘನಘೋರ ಮೇಣವೆಲ್ಲಾ ಕೈಗಳೊಳಗೆ ತುಂಬಲು.. ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗ ಎರಡೂ ಕೈಯನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಲು.. ಮೇಣವನ್ನು ತೆಗೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸ ತೊಡಗಿದ... ಅವನಿಗಿದೊಂದು ಹೊಸ ಆಟವೆನಿಸಿರ ಬೇಕು.. ಯಾರನ್ನೂ ಕೂಗದೇ.. ತನ್ನ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲೇ ಮಗ್ನನಾದ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅಮ್ಮ.. ತನ್ನ ಉಪಾಯ ಫಲಿಸಿತೆಂದು ಬೀಗಿ ಗೆಳತಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಟ್ಟ, ಬೇಣ ತಿರುಗಲು ಹೋದವಳು ೩-೪ ತಾಸು ಕಳೆದು ಬಂದಾಗ ತಮ್ಮ ಕಾಣದೇ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಬಂದರೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ತಮ್ಮನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮನೆಯವರ ಕೆಂಗಣ್ಣು ಅವಳನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿತ್ತು. ಅಜ್ಜಿಯಿಂದ ಈ ಪ್ರಸಂಗ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಬಹು ನಕ್ಕಿದ್ದೆವು. ಅಮ್ಮನನ್ನು ರೇಗಿಸಲು ನಮಗೆ ಹೊಸತೊಂದು ಅಸ್ತ್ರ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ತಂಗಿಗೆ ತನ್ನ ತುಂಟತನವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಲು ಹೊಸ ಕಾರಣ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.. "ನೀ ಎಂತೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಹೇಳಿ ನಂಗೊತ್ತಾಜು.. ನನ್ನ ಬೈಯಡಾ.." ಎಂದೇ ಬೀಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಎರಡು ದಿನಗಳಂತೇ ಕಳೆದು.. ಬಾನ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಮೋಡಗಳ ಸವಾರಿ ಕಾಣಿಸಿದಂತೇ ಭಾರವಾದ ಮನಸಿನೊಡನೆ ನಮ್ಮ ಪಯಣ ಮತ್ತೆ ಮಂಗಳೂರಿನ ಕಡೆ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳನ್ನು ಕೆಕ್ಕಾರಲ್ಲೂ.. ಮತ್ತೊಂದು ತಿಂಗಳನ್ನು ಶಿರಸಿಯ ಹರಿಗಾರಲ್ಲೂ (ಅಪ್ಪನ ಮನೆ) ಕಳೆದು.. ಎಲ್ಲಾ ಸವಿ ನೆನಪುಗಳನ್ನೂ ಹೊತ್ತು ಮತ್ತೊಂದು ವರುಷದ ರಜೆಗಾಗಿ ಕಾಯುವ ಚಾತಕ ಪಕ್ಷಿಯಂತಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು ನಾವು.

ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣಿನ, ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣಿನ "ಹಣ್ಣೇವು", ಹಸಿ ಗೇರುಬೀಜದ ಪಲ್ಯ, ಒಣಗಿದ ಗೇರು ಬೀಜವನ್ನು ಒಲೆಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟು ಗುದ್ದಿ ಒಂದೊಂದನ್ನೇ ಬಾಯಳಿಟ್ಟು ಕರಗಿಸಿದ ಆ ಕ್ಷಣ, ನಮಗಾಗಿ ಅಜ್ಜ ಕುಮಟೆಯಿಂದ ತರುತ್ತಿದ್ದ ಏಕ ಮಾತ್ರ "ಲಿಮ್ಚಿ" ಬಿಸ್ಕೆಟ್, ಆಗಾಗ ಪೊದೆಯಿಂದ ಹೊರ ಬಂದು ನನ್ನ ಹೆದರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೇರೆ ಹಾವಿನ ಮೋರೆ... ದೊಡ್ಡ ಗುಡ್ಡವನ್ನೇರಿ ಅಂಚನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಸೂರ್ಯ, ಚಿಕ್ಕು ಮರಕ್ಕೆ ನೇತಾಕಿರುತ್ತಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆ ಜೋಕಾಲಿ... ಸದಾ ನನ್ನ ಹರಕೆಗೆ ಬೆಂಗಾವಲಾಗಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆವಿನಾಯಕನ ದೇವಸ್ಥಾನ.. ಎಲ್ಲವೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕೆಕ್ಕಾರಜ್ಜಿಯ ವಾಯಿಲ್ ಸೀರೆಯ ಮಡಿಲಿನ ಕಂಪಿನ್ನೂ ಮೂಗನ್ನು ಅರಳಿಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ... ಅಜ್ಜಿಯ ಸೊಂಟವೇರಿ ಕುಳಿತು ಬಾಳೇ ಮರದ ಕುಂಡಿಗೆಯ ತುಪ್ಪವನ್ನು ಹೀರಿದ ಸವಿ ನಾಲಗೆಯಲ್ಲಿನ್ನೂ ಹಾಗೇ ಇದೆ.... ಬಟ್ಟೆವಿನಾಯಕನೂ ಬರಿದಾದ ದಾರಿಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಕಾಯುತ್ತಲಿದ್ದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ... ಈಗತಾನೇ ಹಣ್ಣು ಹೊತ್ತಿರುವ ಗೇರು ಮರ ಪರಿಮಳ ಬೀರಲು ಸಜ್ಜಾಗಿದೆ... ಮಾವು, ಹಲಸು, ಚಿಕ್ಕು ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇವೆ. ಆದರೆ..... ನನ್ನಜ್ಜಿ.. ಕೆಕ್ಕಾರಜ್ಜಿಯೇ ಕೆಕ್ಕಾರಿನಲ್ಲಿಲ್ಲ! ದೂರ ತೀರಯಾನಕೆ ಹೋಗಿ ಮೂರುವರುಷಗಳ ಮೇಲಾದರೂ.... ಮೂರು ನಿಮಿಷವೂ ನನ್ನ ನೆನಪಿಂದ ದೂರವಾಗದ ಆ ಅದಮ್ಯ ಚೈತನ್ಯಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಸಹಸ್ರ ನಮನ.

-ತೇಜಸ್ವಿನಿ ಹೆಗಡೆ.   

ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ವಿನಮ್ರ ವಿನಂತಿ.....

ಜವರಿ ೧೪ ೧೯೪೦ರಂದು ಹುಟ್ಟಿ.. ಸಾಮಾನ್ಯನಂತೇ ಬೆಳೆದು...ಮುಂದೆ ಭಾರತೀಯ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿ, ಅಲ್ಲಿ ಚಾಲಕನಾಗಿ ದುಡಿದು.. ದೇಶಪ್ರೇಮವನ್ನು ಬೆಳೆಸುಕೊಂಡು.. ಉಳಿಸುಕೊಂಡು.. ಈ ಮಣ್ಣಿಗಾಗಿ, ಇಲ್ಲಿನ ಜನರಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದ... ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವ ಆ ಚೇತನವೇ ಕಿಶನ್ ಬಾಪಟ್ ಬಾಬೂರಾವ್ ಹಜಾರೆ... ಎಲ್ಲರ ಮನದೊಳಗೆ ಮನೆಮಾಡಿರುವ ಶ್ರೀ ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ. 

Courtesy : http://www.trendingindia.com 

೧೯೬೫ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಭಾರತ-ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಹೊತ್ತು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಟ್ರಕ್ ಒಂದರ ಮೇಲೆ ಧಾಳಿ ನಡೆದಾಗ ಅದರೊಳಗೆ ಬದುಕಿ ಬಂದಿದ್ದ ಏಕೈಕ ವೈಕ್ತಿಯೇ ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ! ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ, ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧಿ - ಇಂತಹ ಮಾನುಭಾವರ ಆತ್ಮ ಚರಿತ್ರೆಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗಿ ದೇಶ ಸೇವೆಗೆಂದೇ ತಮ್ಮನ್ನು ಮುಡಿಪಿಟ್ಟ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸಮಾಜಸೇವೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಅಹಮದ್ ನಗರದ "ರಾಲೆಗಾಂವ್ ಸಿದ್ದಿ" ಎನ್ನುವ ಪುಟ್ಟ ಕುಗ್ರಾಮದಿಂದ.

ಕುಡಿತ, ಬಡತನ, ಅನಕ್ಷರತೆಯ ದಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ನರುಳುತ್ತಿದ್ದ ಅಲ್ಲಿಯ ಜನರೊಳಗೆ, ಸಾಕ್ಷರತೆ, ನೈರ್ಮಲ್ಯ, ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ತುಂಬಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಕುಡಿತದ ಚಟ ಇರುವವರನ್ನು ನಯದಿಂದ ತಿದ್ದಿ.. ಬಗ್ಗದವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ದಾರಿಗೆ ತಂದು ಆದರ್ಶ ಗ್ರಾಮವನ್ನಾಗಿಸಲು ದುಡಿದವರು. ಈಗ ಈ ಪುಟ್ಟ ಗ್ರಾಮ ದೇಶದಲ್ಲೇ ಶ್ರೀಮಂತ ಹಾಗೂ ಮಾದರಿ ಗ್ರಾಮವಾಗಿ ಪ್ರಚಲಿತಗೊಂಡಿದೆ. ಸೌರಶಕ್ತಿಯ ಬಳಕೆಯ ಮೂಲಕ ಇಂಧನ ಉಳಿತಾಯದಂತಹ ಸದುದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ ಈ ಸಮಾಜ ಸೇವಕ ಸದಾ ದೇಶದ ಸರ್ವತೋಮುಖ ಏಳಿಗೆಯನ್ನು ಬಯಸಿದವರು. ಅವರ ಮಹತ್ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಭಾರತ ಸರಕಾರ "ಪದ್ಮ ಭೂಷಣ", "ಪದ್ಮಶ್ರೀ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು" ಕೊಟ್ಟು ಗೌರವಿಸಿದೆ. 

ಆದರೆ ಇದೇ ಸರಕಾರ ಜನಪರವಾಗಿರುವ ಅವರ  ಜನ ಲೋಕಪಾಲ್ ಬಿಲ್ ಅನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸತ್ವವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸೋಲೊಪ್ಪದ ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ ಅವರು ಈ ಮಸೂದೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಲು ಪಟ್ಟು ಹಿಡಿದು, ಏಪ್ರಿಲ್ ೫ರಿಂದ ನಿರಾಹಾರಿಯಾಗಿ ಸತ್ಯಾಗ್ರಾಹಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಮಸೂದೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕೆಲವೊಂದು ಸೂಚನೆಗಳು.. ಸಲಹೆಗಳು ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಅಪಥ್ಯವಾಗಿದೆ. ಕಾರಣ... ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಅಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿದೆ. ಯಾರೂ ಪರಿಶುದ್ಧರಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಯಾವ ಪಾರ್ಟಿಯವರಿಗೂ ಇದರ ಮಂಡನೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಬಾಯಿ ಮಾತಿಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಬೆಂಬಲವಿದೆ ಎಂದು ಸಾರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ...ಇಲ್ಲದ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ತೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಯಾರ ಕೋರಿಕೆಗೂ, ಬೆದರಿಕೆಗೂ, ಪ್ರಲೋಭನೆಗೂ ಬಗ್ಗದ ಅಣ್ಣ ಹಜಾರೆ, ಯಾವ ಪಾರ್ಟಿಯನ್ನೂ ಮೊರೆ ಹೋಗದೇ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಬಲದ ಮೇಲೆ... ಜನ ಬೆಂಬಲದೊಂದಿಗೆ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹದ ಮೂಲಕ ಮಂಡನೆಗಾಗಿ ಆಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. 

ಇವರು ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವುದು ನಮಗಾಗಿ.. ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಭವಿಷ್ಯತ್ತಿಗಾಗಿ. ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿಯಲ್ಲವಾದರೂ ತುಸುವಾದರೂ ಈ ಮಸೂದೆಯಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಾರ್ಥಕ. 

ವಿನಮ್ರ ವಿನಂತಿ

ಬನ್ನಿ ನಮಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವ ಅವರ ಈ ಶಾಂತಿಯುತ, ಸತ್ವಯುತ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ನಾವೂ ನಮಗಾದಂತೇ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳೋಣ. ಒಂದು ದಿನ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನಿರಾಹಾರಿಗಳಾದಿದ್ದು ಮೌನವಾಗಿ ಆ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಅವರ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಜಯಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸೋಣ. ನಿರಾಹಾರಿಗಳಾಗಿರಲು ಆರೋಗ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದ್ದವರು ಹಣ್ಣು-ಹಂಪಲು, ಪೇಯಗಳ ಮೂಲಕವಾದರೂ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ನಿರ್ಮಲ ಮನಸಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಸಂಕಲ್ಪ ಅತ್ಯವಶ್ಯಕ. ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಸಾತ್ವಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬಲವಿದೆ... ಈ ಮೂಲಕವಾದರೂ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಸದ್ಬುದ್ಧಿ ಬಂದು ಜನ ಲೋಕಪಾಲ್ ಮಸೂದೆಗೆ ಹಸಿರು ನಿಶಾನೆ ಸಿಗಬಹುದು.

ನೆನಪಿಡಿ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬಲವಿದೆ.. ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಲವಿರುವುದು!

ನಿಮ್ಮ ಸೂಚನೆಗಾಗಿ: ಸರಕಾರ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಿರುವ ಲೋಕಪಾಲ್ ಬಿಲ್ ಹಾಗೂ ಹಜಾರೆ ಅವರು ಮಂಡಿಸಿರುವ ಮಸೂದೆಯ ನಡುವಿನ ಅಂತರ ನೋಡಿ.. ನೀವೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಯಾವುದು ಜನಪರ ಹಾಗೂ ಯಾವುದು ರಾಜಕೀಯಪರವೆಂದು!

Differences between Draft Lokpal Bill 2010 and Jan Lokpal Bill

Draft Lokpal Bill 2010	Jan Lokpal Bill
Lokpal will have no power to initiate suo moto action or receive complaints of corruption from the general public. It can only probe complaints forwarded by LS Speaker or RS Chairman.	Lokpal will have powers to initiate suo moto action or receive complaints of corruption from the general public.
Lokpal will only be an Advisory Body. Its part is only limited to forwarding its report to the "Competent Authority"	Lokpal will be much more than an Advisory Body. It should be granted powers to initiate Prosecution against anyone found guilty.
Lokpal will not have any police powers. It can not register FIRs or proceed with criminal investigations.	Lokpal will have police powers. To say that it will be able to register FIRs.
CBI and Lokpal will have no connection with each other.	Lokpal and anti corruption wing of CBI will be one Independent body.
Punishment for corruption will be minimum 6 months and maximum up-to 7 years.	The punishment should be minimum 7 years and maximum up-to life imprisonment.
	Lokpal will not be a monopoly for particular area.

(ಕೃಪೆ: http://en.wikipedia.org)

ನಾನು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅದರ ದಮನಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವ ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ ಅವರ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಬೆಂಬಲಿದೆ. ಒಂದು ದಿನದ ಉಪವಾಸ ಮಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

-ತೇಜಸ್ವಿನಿ ಹೆಗಡೆ.

ನಿವೇದನೆ

 ಕೃಪೆ : ಉದಯವಾಣಿ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ ಸಂಪದ

ಟಿ.ವಿ. ಪರದೆಯ ಮೇಲಿಂದ ಹೊರ ಹೊಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದ ನೀಲಿ ಬೆಳಕಿನ ಕೋಲುಗಳು ಆ ಕೋಣೆಯ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಸೀಳಿ ಅವರಿಬ್ಬರ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಲಾಸ್ಯವಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಚಿತ್ರ ಆರಂಭವಾಗಿ ಕೇವಲ ಹದಿನೈದಿ ನಿಮಿಷಗಳಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದವೇನೋ.... ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಬಂದ ಆ ಪಾತ್ರದ ಕರುಣಾಜನಕ ಸ್ಥಿತಿ, ನಾಯಕನ ಅವಸ್ಥೆ - ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಂತೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದು...‘ತಾನು ಮೀರಾಳ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಈ ಚಿತ್ರದ ಸಿ.ಡಿ. ತಂದು ಇವನಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದು ತಪ್ಪೇನೋ..’ ಎಂದು. ಅವಳೇನೋ ಗೆಳತಿಯ ಹೊಗಳಿಕೆಯನ್ನು ನಂಬಿಯೇ ಹೊಸದಾಗಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಆಗಿದ್ದ ಈ ಚಲನಚಿತ್ರವನ್ನು ತಂದಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಚಿತ್ರ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲೇ ಆಕಾಶ್‌ನ ಮುಖದಲ್ಲಾದ ಸಣ್ಣ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನ ಆ ನೀಲಿ ಬೆಳಕಿನ ಕೋಲಿನೊಳಗೇ ಕಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು ನಿವೇದಿತ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮನದಲ್ಲೇ ಮೀರಾಳನ್ನು ಹಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಏನನ್ನೋ ಹೇಳಲು ಹೊರಟವಳನ್ನು ತಡೆದದ್ದು ನಾಯಕನ ಆ ಮಾತು....."ಮುಝೆ ಕೋರ್ಟ್ ಮೆ ಏಕ್ ಪಿಟಿಷನ್ ಫೈಲ್ ಕರನೀ ಹೈ...ಮೆರೆ ಮರ್ನೆ ಕಿ ಪಿಟಿಷನ್...." ಅಷ್ಟೇ... ಮತ್ತೊಂದು ವಾಕ್ಯವನ್ನೂ ಕೇಳಲಾಗದಂತೇ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಳು. ಮೊದಲಬಾರಿ ಅವಳಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತೆಯ ಮೇಲೆ ಅಸಾಧ್ಯ ಕೋಪ ಬಂದಿತ್ತು! ಆದರೆ ಆಕಾಶ್ ಮಾತ್ರ ಹಠ ಹೊತ್ತು ಅವಳಿಗೆ ದೂಸರಾ ಮಾತಾಡಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡದೇ ಮತ್ತೆ ಟಿ.ವಿ. ಹಾಕಿ, ಪೂರ್ತಿ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದ್ದ. ಚಿತ್ರ ಮುಗಿವಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು ಅವಳು ಮಾತ್ರ ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಕುದ್ದು ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಾಯಕನಿಗೆ ಕಾನೂನು ದಯಾಮರಣ ನೀಡಲು ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡದಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಪ್ರೇಯಸಿ ತಾನೇ ಅವನಿಗೆ ಯಾತನೆಯಿಂದ ವಿಮೋಚನೆ ನೀಡುವುದಾಗಿ ಮಾತುಕೊಡುವುದರೊಂದಿಗೆ ಚಿತ್ರ ಕೊನೆಗೊಂಡಿತ್ತು. ಇದರಿಂದ ನಿವೇದಿತ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಂಗಾಲಾಗಿಹೋದರೆ, ಆಕಾಶ್ ಮಾತ್ರ ಏನೋ ಚಿಂತಿಸುತಿರುವವನಂತೆ ಕಂಡ.

"ಯಾಕೆ ನಿವಿ ಆಫ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ? ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಪಿಕ್ಚರ್...ನಾಯಕಿ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ಲು ನಾಯಕನ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಅಲ್ವಾ? ಅದಕ್ಕೇ ಅವನ ನೋವಿಗೆ ಮುಕ್ತಿ ಕೊಡೋಕೆ ಮುಂದಾದ್ಲು. ಹೌದು....ನಿಂಗೆ ಬೇಜಾರಾಗಿದ್ದು ಯಾವುದ್ರಿಂದ? ಆ ನಾಯಕನ ದೈಹಿಕ ವಿಕಲತೆಯ ಪರಮಾವಧಿಯಿಂದಲೋ ಇಲ್ಲಾ ಅವನು ತನ್ನ ಅವಸ್ಥೆಗೆ ಒಂದು ನ್ಯಾಯಯುತವಾದ ಮರಣವನ್ನು... ಅಂದ್ರೆ...ಯೂಥನೇಷಿಯಾ ಕೇಳಿದ್ದರಿಂದಲೋ..?" ಎಂದು ಕಿರುನಗುತ್ತಾ ಅವಳನ್ನು ಕೆಣಕಿದ್ದೇ, ಆವರೆಗೆ ಅದುಮಿಟ್ಟಿದ್ದ ಅವಳ ಅಸಹನೆ, ಸಿಟ್ಟು ಹೊರದಬ್ಬಿ ಬಂತು. 

"ಸುಮ್ನಿರು ಆಕಾಶ್....ನಂಗೆ ನೀನು ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡೋದೇ ಇಷ್ಟ ಆಗೊಲ್ಲ.....ನನ್ನ ಹತ್ರ ಇಂಥ ಹುಚ್ಚು ಚಿತ್ರವನ್ನ ನೋಡೋಕೆ ಆಗೊಲ್ಲ...ಅದ್ಕೆ ಕಾರಣ ನೀನು ಕೇಳಿದ ಎರಡು ಪ್ರಶ್ನೆನೂ ಅಲ್ಲ. ಮೊದ್ಲನೇದಾಗಿ.....ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ತನ್ನ ನ್ಯೂನ್ಯತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿದವನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೇ ಹತಾಶನಾಗೋದು.....ಅದನ್ನೇ ಸರಿ ಅಂತ ನಿರ್ದೇಶಕ ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಲು ಹೋಗೋದು....ಈ ಕಥೆಯೇ ಇಷ್ಟವಾಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಎರಡನೇದಾಗಿ ನಾನು ಯೂಥನೇಷಿಯಾವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸೊಲ್ಲ. ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನೀನು ತಿಳ್ಕೊ.....ನಾನು ನಿವೇದಿತ....ಆ ತಲೆಕೆಟ್ಟ ನಾಯಕಿಯಲ್ಲ. ಈಗ ಈ ವಿಷ್ಯವನ್ನ ಇಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಬಿಡೋಣ.....ದಯವಿಟ್ಟು ಬೇರೇನಾದ್ರೂ ಮಾತಾಡೋಣ..." ಎಂದವಳನ್ನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿದ ಆಕಾಶ್. ಆರು ವರುಷಗಳಿಂದ ಗಾಢವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತಿರುವ ತನ್ನವನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾವವನ್ನೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲವಳಾಗಿದ್ದಳು ನಿವೇದಿತ.

"ಸರಿಯಪ್ಪಾ...ನಿನ್ನ ಮನಸಲ್ಲಿರೋದ್ನ ಹೇಳು... ಕೇಳುವಂತವಳಾಗ್ತೀನಿ...ನಿಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲೇನಡಗಿದೆ ಡಾ. ಆಕಾಶ್" ಎಂದು ನಾಟಕೀಯವಾಗಿ ಕೇಳಿದ ಆ ವೈಖರಿಗೆ ನಕ್ಕು ಅವಳ ಮುಂಗುರುಳನ್ನು ಸವರಿದ ಆಕಾಶ್.

"ನಿವಿ... ನನ್ನ ಮಾತನ್ನ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಕೇಳು.....ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ತಡಿಬೇಡ. ನಾನು ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳ್ತಿರೋದು ಈ ಚಿತ್ರದೊಳಗಿನ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದಲ್ಲಾ.... ಹಲವು ದಿನಗಳಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಕೊರೀತಿದೆ ಈ ವಿಷ್ಯ. ನಿನ್ನ ಹತ್ರ ಹೇಳ್ಕೋಬೇಕು ಅಂತ ಒದ್ದಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ.....ಆದ್ರೆ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷ್ಯ ಬಂದಿದ್ದು ನಂಗೆ ಹೆಲ್ಪ್ ಆಯ್ತು ಅಷ್ಟೇ. ನಿವೇದಿತ ನಾನೂ ಯೋಚಿಸ್ತಾನೇ ಇದ್ದಿನಿ.... ನಾನು....ನಾನೂ ದಯಾಮರಣಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ಬಾರ್ದು ಅಂತ... ಈಗ್ಲೇ ಏನೂ ಹೇಳ್ಬೇಡ...ಮೊದ್ಲು ನಾನು ಹೇಳೊದನ್ನ ಕೇಳು... ಈಗಿರೋ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೇ ಸಹಿಸೋಕೆ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲಾ.... ಇನ್ನು ದಿನ ಹೋದಂತೇ ಏನಾಗೊತ್ತೆ ಅನ್ನೋದು ನಿನಗಿಂತ ನನಗೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು. ವರವೋ ಶಾಪವೋ ನಾನೂ ಓರ್ವ ಡಾಕ್ಟರ್. ಇದಕ್ಕಿಂತ ನಂಗೇನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ದೇ ಇರೋದೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತೆನೋ ಅನ್ಸೊತ್ತೆ ನಿವಿ.  ನನಗೆ ಆಗಿದ್ದು, ಆಗ್ತಿರೋದು ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥ ಆಗ್ತಿದೆ....ಈ  ಸತ್ಯ ನನ್ನ ದಿನೇ ದಿನೇ ಕೊಲ್ತಾ ಇದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೋತೀಯಾ....?" ಎಂದವನ ದನಿಯೊಳಗಿದ್ದ ಆರ್ದ್ರತೆ ಅವಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೊಯ್ದು ಹಾಕಿತು. ಅರೆಕ್ಷಣ ಅವಳಿಗೇನೋ ಅರಿವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅರ್ಥವಾದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲಾಗದೇ ಒಂದಕ್ಷರ ನುಡಿಯದೇ ಹೊರಟು ಬಿಟ್ಟಳು. 

-೨-

ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಮುದ್ದಿನ ಏಕೈಕ ಮಗಳಾಗಿದ್ದ ನಿವೇದಿತಳಿಗೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಚಿತ್ರಕಲೆ, ಸಂಗೀತ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಆಸಕ್ತಿ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಅವಳು ಸೇರಿದ್ದು ಕಾಲಾನಿಕೇತನವನ್ನು. ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮೂಳೆ ತಜ್ಞನಾಗಿದ್ದರೂ, ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಅಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ಆಕಾಶ್ ಬಿಡುವಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಕಲಾನಿಕೇತನಕ್ಕೆ ಭೇಟಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪರಿಚಯವಾಗಿ ಚಿಗುರಿದ ಅವರಿಬ್ಬರ ಸ್ನೇಹ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ತಿರುಗಲು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯವರ ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಜೊತೆಗೇ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥವೂ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಮದುವೆಗೆ ನಿವೇದಿತಳ ಕೋರ್ಸ್ ಮುಗಿಯುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಆಕಾಶನನ್ನು ವರಿಸಿದ್ದು "ನ್ಯೂರೋ ಮಸ್ಕ್ಯುಲಾರ್ ಡೈಸ್ಟ್ರೋಫಿ" ಎನ್ನುವ ನರ ಸಂಬಂಧಿತ ಕಾಯಿಲೆ! ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಸಾವಿನತ್ತ ಎಳೆದೊಯ್ಯುವ ಈ ವಿರಳ ಕಾಯಿಲೆಯ ಸೂಚನೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಈಗೊಂದು ವರುಷದ ಹಿಂದೆಯಷ್ಟೇ. ನಿವೇದಿತಾಳೊಂದಿಗೆ ಜಾಗಿಂಗ್‌ಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ನಡಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ತಪ್ಪಿದಾಗ, ಅತಿಯಾದ ಸುಸ್ತು, ಆಯಾಸ, ಮೂಳೆ ಸವೆತ ಕಾಣಿಸತೊಡಗಿದಂತೇ ಸಂಶಯಗೊಂಡ ಆಕಾಶ್, ತನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ, ನರತಜ್ಞ ಡಾ.ಸುರೇಶ್‌ನನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿದ್ದ. ಎಲ್ಲಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ನಂತರ ಹೊರ ಬಿದ್ದ ಫಲಿತಾಂಶ ಮಾತ್ರ ಅವನೊಳಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಅಂಧಕಾರವನ್ನೇ ತುಂಬಿತು. ಆಗಲೇ ನಿವೇದಿತ ಅವನ ಬಾಳಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಂಗಾತಿಯಾದಳು. ಮದುವೆ ಎನ್ನುವ ಮೂರಕ್ಷರಕ್ಕೆ ಸಾವಿರ ಕನಸನ್ನು ಸುತ್ತಿದ್ದವಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಚ್ಚೆಸೆದು,  ಅವನ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸುವ ಏಕೈಕ ಕನಸೊಂದನ್ನೇ ಹೊದ್ದು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದಳು.

"ನಿವಿ.. ನನ್ನ ಮರ್ತು ಬಿಡು... ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನಾದ್ರೂ ಮದ್ವೆ ಆಗಿ ಸುಖವಾಗಿರು... ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಮಾತನ್ನು ಆಡೋ ಯೋಚನೆಯೂ ಬೇಡ ಆಕಾಶ್... ಒಂದೇ ಮಾತಲ್ಲಿ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಕೇಳು...ನೀನು ನಂಗೆ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದ್ರೂ ನಾನು ನಿನ್ನ ಇಂಥ ಮಾತಿಗೆಲ್ಲಾ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕೋದೇ ಇಲ್ಲಾ....ನಿನ್ನ ಯಾವ ಆಣೆ, ಅಪ್ಪಣೆಗೂ ಬಗ್ಗೊಲ್ಲ...." ಎಂದು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಿದವಳನ್ನು ತುಂಬುಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡಿದ್ದ ಆಕಾಶ್. ಆದರೂ ಆಕೆ ಎಷ್ಟೇ ಹಠ ಮಾಡಿದರೂ ಒಪ್ಪದೇ ಮದುವೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದ. ಅವಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಾಳಿಗೆ ಬೆಳಕನ್ನು ತುಂಬಲು ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದಲಾದರೂ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವ ಆಶಯ ಅವನದಾಗಿತ್ತು. 

ಹಿಂದೆ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಆಕಾಶನ ದಿನಚರಿಯೇ ಈಗ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಮುಂಜಾನೆ ಮೂಡುವ ಬಾಲ ರವಿ ಘಳಿಗೆ ಕಳೆದಂತೇ ಹಿರಿದಾಗಿ, ಉರಿದುರಿದು, ಮತ್ತೆ ತಂಪಾಗಿ, ಕುಗ್ಗಿ ಮುಳುಗುವ ಪರಿಯನ್ನೇ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ದಿನಕರನಂತೇ ತನ್ನ ಬದುಕೂ ಬಹು ಬೇಗ ಕರಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದರ ಅರಿವು ಅವನಿಗೂ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಹಿಂಸೆಯ ತಾಪದಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ಬೇಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ಬದುಕಿಗೆ ತುಸು ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯೇ. ಆಕಾಶ್ ಹೆತ್ತವರಂತೂ ಎಲ್ಲವುದಕ್ಕೂ ನಿವೇದಿತಳನ್ನೇ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನ ಸಾವಿನ ದಿನಗಳು ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತೂ ಅವನಿಗಾಗಿ ನಗುವಿನ ಮುಖವಾಡ ಹಾಕಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ದಿನೇ ದಿನೇ ಹದಗೆಡುತ್ತಿದ್ದ ಆಕಾಶನ ದೇಹ ಸ್ಥಿತಿ ಒಳಗೊಳಗೇ ಅವಳನ್ನೂ ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಧೈರ್ಯಗೆಡದ ಆಕೆ ಅವನ ಪ್ರತಿ ನಗುವಿನಲ್ಲೂ ಭರವಸೆಯನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮನೆಯ ಮುಂದಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಹೂದೋಟದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನಿವೇದಿತ ಅವನಿಷ್ಟದ `ನೀನಿಲ್ಲದೇ ನನಗೇನಿದೆ... ಮನಸೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯಾಗಿದೆ...ಕನಸೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಸೆರೆಯಾಗಿದೆ..' - ಎಂದು ಭಾವಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆತ ಅಲ್ಲೇ ಅವಳ ಭುಜಕ್ಕೆ ತಲೆಯಾನಿಸಿ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ.... ಕಳೆಗುಂದುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನ ದೇಹ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಮರೆತು! ವಿಷಾದ ಭಾವದಿಂದ ಮೇಲೆದ್ದು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಆಶಾಭಾವದೊಂದಿಗೆ ಲೀನವಾಗುವ ಹಾಡಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲೂ ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಕಥೆಯೇ ತುಂಬಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. 

ಕೆಲತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಆಕಾಶ್ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗಾಲಿ ಕುರ್ಚಿಗೇ ಸೀಮಿತನಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಮೂಳೆ ಸವೆತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೋಗಿ, ನರಗಳೂ ದೌರ್ಬಲಗೊಳ್ಳತೊಡಗಿದ್ದವು. ಈಗಾತ ಕೇವಲ ತನ್ನ ಕೈಗಳೆರಡನ್ನಷ್ಟೇ ಉಪಯೋಗಿಸಬಲ್ಲನಾಗಿದ್ದ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಆತನೊಳಗಿದ್ದ ಅಲ್ಪ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಸವೂ ಅಲುಗಾಡತೊಡಗಿತ್ತು. ಇದ್ದೊಬ್ಬ ಮಗನ ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ಕೊರಗುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ಹೆತ್ತವರ ಗೋಳಿನ ಜೊತೆ, ಮಗಳ ಬದುಕಿನ ಅತಂತ್ರತೆಯ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ ಕೊರಗುತ್ತಿರುವ ತನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರನ್ನೂ ಸಂಭಾಳಿಸಬೇಕಿತ್ತು ನಿವೇದಿತ. ಆದರೂ ಅವಳ ಮನದ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಆಕಾಶನ ಬದುಕೇ ತುಂಬಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ ನಡುವೆಯೂ ಆಕಾಶನಿಗೆ ಇಂತಹ ಒಂದು ಆಲೋಚನೆ ಅದು ಹೇಗೋ ಮನೆಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿತು. ಅದು ಈಗ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೇ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದೇ ತಡ ಸುಮ್ಮನಿರಲಾಗದೇ ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಯೂಬಿಟ್ಟ.

-೩-

ಮನೆಗೆ ಬಂದವಳೇ ಮನಃಪೂರ್ತಿ ಅತ್ತು ಸಮಾಧಾನಮಾಡಿಕೊಂಡ ನಿವೇದಿತ ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನೊಳಗೇ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಳು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಹೊರಟು ಆಕಾಶ್ ಮನೆಗೆ ಬಂದವಳಿಗೊಂದು ಆಶ್ವರ್ಯ ಕಾದಿತ್ತು. ಆಕಾಶ್ ತನ್ನ ವ್ಹೀಲ್ ಚೇರ್ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಬಾಲ್ಕನಿಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಣುಕಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.

"ಏನು ಸಾಹೇಬ್ರು.... ನಿನ್ನೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನ ಈ ರೀತಿ ನೆರವೇರಿಸ್ಕೊಳ್ತಾ ಇರೋ ಹಾಂಗಿದೆ... ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಹಾಪಾಪ ಗೊತ್ತಲ್ಲಾ..." ಎಂದು ತಲೆಯಮೇಲೊಂದು ಮೊಟಕಿದಳು.

"ಗೊತ್ತಮ್ಮಾ..ಗೊತ್ತು...ಅದ್ಕೇ ನಾನು ಯೋಚಿಸ್ತಿರೋದು ಯುಥನೇಷಿಯಾಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಾಯ್ತಾ?" ಎಂದು ಪ್ರತಿಯೇಟುಕೊಡಲು ಆಕೆ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು.

"ಏನು ನೋಡ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ಕೆಳಗೆ ಏನಿದೆ..?" ಎನ್ನುತ್ತಾ ತಾನೂ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಲು ಅಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಕಂಡಿದ್ದು ಪಾರಿವಾಳದ ಒಂದು ಗೂಡು.

"ನಿವೇದಿತ.. ಈ ಪಾರಿವಾಳದಷ್ಟು ದಡ್ಡ ಜೀವಿ ಈ ಜಗತ್ತಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲಾ ಕಣೆ... ನಿಂಗೊತ್ತಾ....ಮೂರುತಿಂಗ್ಳಿಂದ ಇಲ್ಲೇ ಅದು ಗೂಡು ಕಟ್ತಿದೆ, ಮೊಟ್ಟೆ ಇಟ್ಟು ಕಾವು ಕೊಟ್ಟು ಮರಿ ಮಾಡೋಕೆ ನೋಡ್ತಿದೆ. ಆದ್ರೆ ಪಾಪದ ಆ ಹಕ್ಕಿಯ ಮೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಹದ್ದು ಬಂದು ಎತ್ಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೆ. ಹೋದ ತಿಂಗ್ಳಂತೂ ಒಂದು ಮೊಟ್ಟೆ ಒಡೆದು ಹೊರ ಬಂದ ಮರಿ ಇನ್ನೇನು ಹಾರ್ಬೇಕು ಅಂತಿದ್ದಾಗ್ಲೇ ಅದನ್ನ ಎತ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಿತ್ತು ಆ ಹಾಳು ಹದ್ದು! ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿ ಬೇಜಾರಾಗಿ ನಾನೇ ನಮ್ಮ ಕೆಲ್ಸದವ್ಳಿಗೆ ಹೇಳಿ ಗೂಡನ್ನೇ ತೆಗ್ಸಿದ್ದೆ....ಆದ್ರೂ ಈ ಹುಚ್ಚು ಪಾರಿವಾಳ ಇಲ್ಲೇ ಮತ್ತೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿ ಮೊಟ್ಟೆ ಇಟ್ಟಿದೆ. ಹೋದ ವಾರವಷ್ಟೇ ಮರಿ ಹೊರ ಬಂತು...ಈಗ ಹಾರೋಕೆ ನೋಡ್ತಿದೆ...ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೇ ಆ ಹದ್ದು ಬರ್ದೇ ಹೋದ್ರೆ ಹೇಳು..ಏನು ಬಡ್ಡು ತಲೇದೋ....ಇಷ್ಟು ಮೊಟ್ಟೆ, ಮರಿ, ಗೂಡನ್ನೇ ಕಳ್ಕೊಂಡ್ರೂ ಇಲ್ಲೇ ಇರ್ತೀನಿ ಅಂತಿರೊತ್ತೆ ಈ ಹಕ್ಕಿ.." ಎಂದವನನ್ನೇ ಅರಳುಗಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡಿದಳು ನಿವೇದಿತ. ಅವಳ ತಲೆಯೊಳಗೊಂದು ಯೋಚನೆ ಮಿಂಚಿ....ತುಟಿಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕಿರುನಗೆ ಮೂಡಿತು.

"ಹ್ಮ್ಂ....ಹೌದು ಆಕಾಶ್.....ಇದೊಂದು ಪೆದ್ದು ಹಕ್ಕಿನೇ.... ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಇಲ್ಲೇ ಗೂಡಿಟ್ಟು ಸಾಕ್ತಿದೆ. ಆ ಹದ್ದು, ತಾಯಿ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ಕುಕ್ಕಿ ಕೊಂದ್ರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಇಲ್ಲಾ......ಇಷ್ಟೇಲ್ಲಾ ಕಳ್ಕೊಂಡ್ರೂ, ಕಳ್ಕೊತ್ತಾ ಇದ್ರೂ ಅದು ಮಾತ್ರ ದಯಾಮರಣಕ್ಕೆ ಅಪ್ಲೈ ಮಾಡೊಲ್ವಾಂತಾ? ಕೇಳ್ಬೇಕು ಒಮ್ಮೆ......" ಎಂದವಳನ್ನೇ ಅವಕ್ಕಾಗಿ ನೋಡಿದ ಆಕಾಶ್. ಕ್ರಮೇಣ ಅವನ ಮೊಗ ಕೆಂಪಡರತೊಡಗಿತು. ಅದು ಅವಮಾನದಿಂದಲೋ ಕೋಪದಿಂದಲೋ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಮೆಲ್ಲನ ಅವನ ಕಾಲ್ಗಳ ಬಳಿ ಬಗ್ಗಿ ಕುಳಿತ ಆಕೆ ಅವನ ಕೈಗಳನ್ನು ತನ್ನ ತುಟಿಗಳಿಗೆ ಸೋಕಿಸಿದಳು.

"ಆಕಾಶ್...ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ತಪ್ಪು ತಿಳ್ಕೋಬೇಡ. ನಾನು ನಿನ್ನ ತಮಾಷೆ ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲಾ....ಆಥವಾ ನಿನ್ನ ನೋವು, ಯಾತನೆಗಳನ್ನ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಯೂ ನೊಡ್ತಿಲ್ಲಾ. ಆದ್ರೆ ನೀನೇ ಯೋಚ್ಸು....ಈ ಹಕ್ಕಿ ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟ ಬಂದ್ರೂ, ಏನನ್ನೇ ಕಳ್ಕೊಂಡ್ರೂ ಇಲ್ಲೇ ಇದೆ....ಇದ್ದು ಬದುಕು ಕೊಡಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡ್ತಿದೆ. ಅದ್ಕೆ ನಮ್ಮಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿ ಇಲ್ಲ.....ಆದರೆ ನೋವಿನ ಅನುಭೂತಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಅಲ್ವೇ? ಅದ್ಕೂ ದುಃಖ ಆಗಿರ್ಬಹುದು, ಮರಿ ಹೋಗಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಗೂಡು ಬಿದ್ದಿದ್ದಕ್ಕೆ... ಆದ್ರೂ ಅದು ಸೋತು ಗೂಡು ಕಟ್ಟೋದನ್ನು, ಮೊಟ್ಟೆ ಇಡೋದ್ನ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ..... ಹಾಗಿರ್ವಾಗ ನೀನು ನಾನು ಯಾಕೆ ಬದುಕುವ ಅಸೆ ಬಿಡ್ಬೇಕು? ನೀನು ಇರ್ರೋವಷ್ಟು ದಿವ್ಸ ನನ್ಜೊತೆ, ನಿನ್ನ ಬದುಕನ್ನೇ ಆಶಿಸುತ್ತಿರೋ ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಇರ್ತೀಯಾ ಅನ್ನೋ ಸಂತೋಷವನ್ನ ಈಗ್ಲೇ ಯಾಕೆ ಸಾಯಿಸೋಕೆ ಹೋರ್ಟಿದ್ದೀಯಾ? ಅಲ್ಲಾ.....ನೀನೇ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೆ... ನಂಗೆ ದಯೆ, ಅನುಕಂಪ ಬೇಡ ಅಂತೆಲ್ಲಾ.....ಹಾಗಿರ್ಬೇಕಾದ್ರೆ ಸಾವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಾನೂನಿನದ್ದೇ ಆದ್ರೂ ದಯೆಯ ಭೀಕ್ಷೆ ಯಾಕೆ ಬೇಕು? ಈವರೆಗೂ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಯಾಗಿ ಬದ್ಕಿದ್ದೀಯಾ....ಸಾವನ್ನೂ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದಿಂದಲೇ ಸ್ವಾಗತಿಸು. ನಂಗೊತ್ತು....ನೀನು ಅನುಭವಿಸ್ತಾ ಇರೋದು ನನ್ನ ಊಹೆಗೂ ಮೀರಿದ್ದು ಅಂತ....ಆದ್ರೆ ಬದ್ಕೋದು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೊಂತಲೂ ದೊಡ್ಡದು ಆಕಾಶ್. ನನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ನೀನೇ ಪ್ರೇರಣೆ. ನಾಳೆ ನೀನಿಲ್ಲದಿದ್ರೂ ನಾನು ಬದ್ಕೋಕೆ ನಿನ್ನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಆಸರೆ ಬೇಕು... ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ದಾರಿ ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸ್ಬೇಕು. ಪ್ಲೀಸ್ ಆಕಾಶ್ ನಿನಗಾಗಿ ಬದುಕೋದಕ್ಕಿಂತ ನಿನ್ನವರಿಗಾಗಿ ಬದುಕು. ಈ ಹುಚ್ಚು ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಇಂದೇ, ಇಲ್ಲೇ, ಇವತ್ತೇ ಕೊನೆ ಹಾಕ್ಬಿಡು....ನಿನ್ನ ನಿವಿಗೋಸ್ಕರ, ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮನಿಗೋಸ್ಕರ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಪ್ರೀತಿಗೋಸ್ಕರ...." ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅವನ ಅಂಗೈಗಳ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಹುದುಗಿಸಿದಳು. ಅವನ ಬೊಗಸೆ ತುಂಬಾ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಳೆಯ ನೀರು ತುಂಬತೊಡಗಿತು.

ಮಳೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕೆಸರನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೊಡೆದು ಹಗುರಾದ ಪ್ರಕೃತಿಯಂತೇ ಅವರಿಬ್ಬರು ಕುಳಿತಿದ್ದರು ತಮ್ಮದೇ ಮೌನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ. ಹೊತ್ತಿನ ಪರಿವೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕೈಯೊಳಗೆ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಬೆಸೆದ ಆಕಾಶ್ "ನಿವಿ...ನಂಗಾಗಿ ನನ್ನಿಷ್ಟದ ಆ ಹಾಡಿನ ಕೊನೆಯ ಪ್ಯಾರಾ ಮಾತ್ರ ಹಾಡು...." ಎಂದಾಗ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪೌರ್ಣಿಮೆಯ ಬೆಳಕು. ತನ್ನೊಳಗಿನ ಎಲ್ಲಾ ಭಾವಗಳನ್ನೂ ತುಂಬಿ ಸುರಿವಂತೇ ಸುಶ್ರಾವ್ಯವಾಗಿ ಹಾಡತೊಡಗಿದಳು ನಿವೇದಿತ....

ಒಲವೆಂಬ ಕಿರಣ ಬೀರಿ ಒಳಗಿರುವ ಬಣ್ಣ ತೆರೆಸಿ

ಒಣಗಿರುವ ಎದೆನೆಲದಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯ ಜೀವ ಹರಿಸಿ

ಸೆರೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿ ನನ್ನ ಆತಂಕ ನೀಗು

ಹೊಸ ಜೀವ ನಿನ್ನಿಂದ ನಾ ತಾಳುವೆ

ಹೊಸ ಲೋಕ ನಿನ್ನಿಂದ ನಾ ಕಾಣುವೆ

@ ಉದಯವಾಣಿ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ.

-ತೇಜಸ್ವಿನಿ ಹೆಗಡೆ.

ಬದುಕು ಪಗಡೆಯ ಆಟ... ದಾಳ ಅದರ ಸಾಹೇಬ

ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಈ ಪಗಡೆಯಾಟದ ಹುಚ್ಚು ತುಸು ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಆಗುತ್ತಿದೆ... (ಲೂಡೋ). ಹಿಂದೆ ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ನಾನೂ ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ "ಬಳೇವೋಡಾಟ" ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಈ ಆಟವೂ ಪಗಡೆಯಾಟದಂಥದ್ದೇ. ಮನೆಯ ಮೇಲಂಕಣದಲ್ಲಿ ಸಗಣಿಯಿಂದ ನುಣ್ಣಗೆ ಸಾರಿಸಿದ್ದ ಮೆತ್ತಿಯ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಸೀಮೆಸುಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಪಗಡೆಯ ಮನೆ ಬರೆದು (ಲೂಡೋ ಬೋರ್ಡ್ ನಕ್ಷೆ) ೬ ಪಗಡೆಗಳನ್ನೇ ದಾಳವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮನೆಯನ್ನು ನಡೆಸಲು ಕಾಳುಗಳಾಗಿ ಒಡೆದ ಬಳೆಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ರಂಗು ರಂಗಿನ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಬಣ್ಣದ ಬಳೆಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದಿನಗಳ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರು.

ಒಂದೇ ಬಣ್ಣದ ನಾಲ್ಕು ಬಳೆಚೂರುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, "ವಚ್ಚಿ(=ಒಂದು), ದುಕ್ಕಿ(=ಎರಡು)..." ಎಂದೆಲ್ಲಾ ದಾಳ ಹಾಕುತ್ತಾ... ಮುನ್ನೆಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿ ಬರುವ ಬೇರೆ ಮನೆಯ ಬೇರೆ ಬಣ್ಣದ ಬಳೆ ಚೂರುಗಳು ಸಮಯ ಸಾಧಿಸಿ ನನ್ನ ಬಳೆಚೂರನ್ನು ಹೊಡೆದು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾರಂಭಕ್ಕೇ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಮುನ್ನೆಡೆವಾಗ ಮಾತ್ರ ಅಸಾಧ್ಯ ಕೋಪವೇ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಮತ್ತೆ ಯತ್ನವ ಮಾಡಿ ಆರು ಬೀಳಿಸಿ ಹೊರ ಬಂದು ಹೊಡೆದವರಿಗೇ ಮತ್ತೆ ಹೊಡೆತ ಕೊಟ್ಟು ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮನೆ ತಲುಪಿದಾಗ "ಅಬ್ಬಾ! ಮಲಗ್ದಿ.." ಅನ್ನೋ ನಿರುಮ್ಮಳತೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಈವರೆಗೂ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಪಡೆದಿಲ್ಲ!:)

ಅಂದಿನ ಬಳೆವೋಡಾಟ, ಪಗಡೆಯಾಟ, ಇಂದಿನ ಲೂಡೋ ರೂಪ... ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ. ಅದೇ ಆಟ, ಅದೇ ಕಾಳುಗಳು, ಒಂದರಿಂದ ಆರು ಚುಕ್ಕಿಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ದಾಳ... ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿ ಸಾಗುವಾಗ ನಡುವೆ ಸಿಗುವವರ ಕಾಳುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು ಮುನ್ನುಗ್ಗುವಿಗೆ, ಹೊಡೆತ ತಿಂದು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟುವಿಕೆ... ಎಲ್ಲವೂ ಅದೇ. ಆದರೆ ಬಾಲ್ಯದ ಆ "ಮಲಗ್ದಿ.." ಅನ್ನೋ ನಿರುಮ್ಮಳತೆಯ ಭಾವ ಮಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಬಾಳುವಂಥದ್ದಲ್ಲ.

ಕೆಲ ದಿನಗಳಿಂದ ನಾವೂ ಈ ಲೂಡೋ(ಪಗಡೆಯಾಟ) ಆಟವನ್ನು ದಿನವೂ ಆಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಪುಟ್ಟಿಗಂತೂ ಒಂದು ಬಿದ್ದರೂ, ನಾಲ್ಕು ಬಿದ್ದರೂ ಆರೇ ಬೇಕೆಂಬ ಹಠ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆರನ್ನೇ ಆರಿಸಿ ಇಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ನಮ್ಮದು...:) ಅವಳಿಗೆ ಸೋಲಿನ ಪರಿಭಾಷೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ... (ಸದ್ಯ ಗೊತ್ತಾಗುವುದೂ ಬೇಡ)... ಹಾಗಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಆಟದಲ್ಲೂ ಗೆಲುವು ಅವಳದೇ.

ಬದುಕೂ ಇದೇ ತರಹ ಪ್ರತಿ ಸೋಲಿನಲ್ಲೂ ಗೆಲುವನ್ನೇ ಕಾಣುಸಿವಂತಿದ್ದರೆ.... ಎಲ್ಲಾ ಸಲವೂ ದಾಳದಲ್ಲಿ ಆರೇ ಬೀಳುವಂತಿದ್ದರೆ.... ನಾಲ್ಕೂ ಕಾಳುಗಳೂ ಸರಾಗವಾಗಿ, ಹೊಡೆತವನ್ನೇ ತಿನ್ನದೇ ಸಾಗಿ, ಮನೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಮಲಗುವಂತಿದ್ದರೆ.... - ಊಹೂಂ... ಇಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಈ ‘ರೆ’ಗಳು ಇಷ್ಟವಾಗವು. ಆಟದ ಮಜವಿರುವುದು ಸೋಲಿನಲ್ಲಿ.. ಸೋತು ಗೆಲ್ಲುವುದರಲ್ಲಿ.... ಹೊಡೆತ ತಿನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ.. ತಿಂದು ಮತ್ತೆ ತಿರುಗಿ ಬರುವುದರಲ್ಲಿ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಜಯಸಿ ಆಮೇಲೆ ಮನೆ ಸೇರುವುದರಲ್ಲಿರುವ ಸಂತೋಷ ಆ ‘ರೆ’ಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ.

ಪಗಡೆಯಾಟದಂತೇ ಇಲ್ಲೂ... ಅಂದರೆ ಬದುಕಲ್ಲೂ ಯಾರೂ ಮಿತ್ರರಲ್ಲ.. ಯಾರೂ ಶತ್ರುವಲ್ಲ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊಡೆಯದವ.. ನಮ್ಮನ್ನು ಸುಮ್ಮನೇ ಬಿಟ್ಟು ದಾಟಿದವ ಮಿತ್ರ... ಹೊಡೆದವ... ಹೊಡೆಯಲೆಂದೇ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದವ ಮಾತ್ರ ಶತ್ರು. ಎಲ್ಲಾ ಭಾವಗಳ ಮೇಲಾಟ. ಆರಂಭದಿಂದ ಅಂತ್ಯದವರೆಗೂ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯ, ಅನುಮಾನದ, ಅದೃಷ್ಟದ ಆಟ. ಕೇವಲ ದಾಳ ಮಾತ್ರ ಅದರ ಗತಿಯನ್ನು, ಗೆಲುವಿನ ರೂಪವನ್ನು ಕಾಣಿಸಬಹುದು. ಒಂದು ಬಿದ್ದರೆ ಮನೆಯನ್ನೂ ಸೇರಬಹುದು.. ಮುಂದಿದ್ದವರನ್ನೂ ಹೊಡೆಯಬಹುದು ಹಾಗೇ ನಮಗೂ ಹೊಡೆತ ನೀಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಆರು ಮಾತ್ರ ಸದಾ ಮುನ್ನೆಡೆಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.. ಹೊಡೆತ ಕೊಟ್ಟರೂ ಮತ್ತೆ ಹೊರ ಬರಲೂ ಕಾರಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಆರು ಚುಕ್ಕೆಯ ಬೀಳುವಿಕೆಗಾಗಿ ಆ ದಾಳದ ಮೊರೆ ಹೋಗುವುದು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಕೈಲಿದೆ. ಬಿದ್ದರೆ ಮುಂದೆ.. ಬೀಳದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಅವಕಾಶಕ್ಕಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಅಷ್ಟೇ!

ಒಮ್ಮೆ ಮುಂದಿದ್ದವ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪುನರಾರಂಭ ಮಾಡುವಂತಾಗಬಹುದು. ತೀರಾ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದವ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ಮನೆ ಸೇರುವಂತಾಗಲೂ ಬಹುದು. ಎಲ್ಲವೂ ಆ ಸೂತ್ರಧಾರನ ಕೈಲಿದೆ. ಆತನೇ ದಾಳ... ನಾವೆಲ್ಲಾ ಕಾಳುಗಳು(ಬಳೆವೋಡುಗಳು), ಈ ನಮ್ಮ ಬದುಕೇ ಪಗಡೆಯ ಮನೆ.... ಪಯಣ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ... ವಚ್ಚಿ, ದುಕ್ಕಿ, ಮೂರು, ಆರು... ಎನ್ನುತ್ತಾ ಸಾಗುವುದೇ ಜೀವನ.

-ತೇಜಸ್ವಿನಿ ಹೆಗಡೆ

Pics Courtesy : 1. http://www.bombayharbor.com/Product/28920/M_Folding_Ludo_Game.html

                 2. http://www.alibaba.com

                 3. http://www.grand-illusions.com 

ಮಹಾತ್ಮ

ಅಂದೊಮ್ಮೆ ಆತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದೇವರಾಗಿದ್ದ
ಕ್ರಮೇಣ ಹಲವರಿಗೆ ದೇವದೂತನಾಗಿ ಕಂಡ
ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಶಾಂತಿದೂತನೆಂದು ಕರೆದರೆ...
ಖಳನಾಯಕನೇ ಆದ ಒಂದು ಗುಂಪಿಗೆ!
ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ, ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ,
ಒಮ್ಮೆ ಸಂಕೀರ್ಣ, ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಅತಿ ಸರಳ
ಒಮ್ಮೆ ಅಸಹಾಯಕ, ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಜನನಾಯಕ
ಸಾಬರಮತಿಯ ಸಂತನಾದ, ಅಹಿಂಸೆಯ ಪ್ರವಾದಿಯಾದ
ಜನ್ಮಭೂಮಿಯ ಇಬ್ಭಾಗಕೆ ಮಾತ್ರ
ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ, ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು,
ಮೌನದ ಸಹಿ ಹಾಕಿ ಬಿಟ್ಟ!!

ಸಂತನೆಂದರೂ ಸೈ, ಧೂರ್ತನೆಂದರೂ ಸೈ
ನಾನಾರೆಂದು ನಾ ಮಾತ್ರ ಬಲ್ಲೆ ಎಂಬಂತೆ
ಅರವತ್ಮೂರು ವರುಷಗಳಿಂದಲೂ,
ಆತ ಮುಗುಳು ನಗುತಲೇ ಇರುವ-
ಹೂದೋಟದ ನಡುವೆ, ಕಟ್ಟಡಗಳ ಮುಂದೆ,
ಪೋಸ್ಟರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ, ಆಫೀಸಿನ ಫೋಟೋದೊಳಗೆ,
ನೋಟಿನಲ್ಲಿ, ನೋಟ್ ಪುಸ್ತಕದೊಳಗೆ...
ತುಂಡು ಪಂಚೆಯನುಟ್ಟು, ಊರುಗೋಲನು ಹಿಡಿದು
ಕನ್ನಡಕದಂಚಿನಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಅಧರ್ಮಗಳ ಕಾಣುತ್ತಾ,
ರಘುಪತಿ, ರಾಘವ, ಈಶ್ವರ, ಅಲ್ಲಾರನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿರುವ....
ಆತನೋರ್ವ ಮಹಾತ್ಮನೇ ಸರಿ!

-ತೇಜಸ್ವಿನಿ
(ಫೋಟೋ ಕೃಪೆ : http://photos.merinews.com/newPhotoLanding.jsp?imageID=12116)

ಅಸಾಧಾರಣ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಪ್ರತಿಮ ಸಾಧನೆ

ಹುಲ್ಲಾಗು ಬೆಟ್ಟದಡಿ, ಮನೆಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆಯಾಗು ।

ಕಲ್ಲಾಗು ಕಷ್ಟಗಳ ವಿಧಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯೆ ॥

ಬೆಲ್ಲ ಸಕ್ಕರೆಯಾಗು ದೀನ ದುರ್ಬಲರಿಂಗೆ ।

ಎಲ್ಲರೊಳಗೊಂದಾಗು — ಮಂಕುತಿಮ್ಮ ॥

ತಾನು, ತನ್ನವರು, ತನ್ನ ಸುಖ, ತನ್ನವರ ಏಳಿಗೆ - ಈ ಸಂಕುಚಿತ ವರ್ತುಲದೊಳಗೇ ಸುತ್ತು ಹಾಕುವ ಮನುಷ್ಯ ನಿಃಸ್ವಾರ್ಥವಾಗಿ ಇತರರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು, ಪರರ ಏಳಿಗೆಗಾಗಿ ಅವಿರತವಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವುದು ತೀರಾ ಕಡಿಮೆಯೇ! ಅಂತಹ ಒಂದು ಅಪರೂಪದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ, ಅನೂಹ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಸ್ಥೂಲ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಲೆತ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ. 

ಏನೇ ಆದರೂ ಏನೇ ಹೋದರೂ, ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟ ಬಂದರೂ, ದುಃಖದೊಳು ಮುಳುಗಿದರೂ, ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಛಾಪಿಸಿ, ಜೊತೆಗೆ ತನ್ನಂತವರ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ, ಅವರ ಶ್ರೇಯೋಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವ ಹೋರಾಟಗಾರು, ಛಲಗಾರರು ತೀರಾ ವಿರಳ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ತನ್ನೊಳಗಿನ ದೈಹಿಕ ಅಶಕ್ತತೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ದೂರವಿಟ್ಟು, ಆತ್ಮಶಕ್ತಿಯನ್ನು, ಮನದೊಳಗಿನ ಧೀಃಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕೀಡಾಪಟುವೆನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಅರ್ಜುನ ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಪದ್ಮಶ್ರೀ ಪ್ರಶಸ್ತಿ - ಹೀಗೆ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕೀರ್ತಿಯ ಕಿರೀಟಕ್ಕೆ ಗರಿಗಳಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅದಮ್ಯ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಮುನ್ನೆಡೆಯುತ್ತಿರುವ "ಮಾಲತಿ ಹೊಳ್ಳ"

ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಷ್ಟೂ ಸಾಲದು... ಓದಿದಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯದು. ಇವರ ಸ್ಥೂಲ ಪರಿಚಯ ಪಡೆಯಲು, ಅವರ ಯಶೋಗಾಥೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ತಾಣಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡಿ.

http://archives.chennaionline.com/health/hopeislife/07life08.asp

http://www.blog.sourishdey.com/2009/07/malathi-holla-a-story-of-will-power/

AND

http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:Xm0m1mfCgzIJ:www.indiatogether.org/2003/sep/hlt-padmashri.htm+Malathi+Krishnamurthy+Holla&hl=en&ct=clnk&cd=1&gl=nz

ಆ ಕ್ಷಣ... ಆ ದಿನ... - ಅಗಸ್ಟ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೊಂದು ಅಚ್ಚರಿ ಕಾದಿತ್ತು. ಕನ್ನಡ ವಾಹಿನಿಯೊಂದು ತನ್ನ ವಿಶೇಷ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನ ಸಂದರ್ಶನವನ್ನು ಕೇಳಿತ್ತು. ನಾನು ಒಪ್ಪಿ ಹೋದಾಗ ನನಗೆ ಕಾದಿದ್ದು ಮತ್ತೊಂದು ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಅಚ್ಚರಿ. ಅದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಇನ್ನೊಂದು ಸಂಚಿಕೆಗಾಗಿ "ಮಾಲತಿ ಹೊಳ್ಳರನ್ನೂ" ಕರೆಸಿದ್ದರು. ಅಂದೇ, ಆ ದಿನವೇ, ಆ ಹೊತ್ತೇ ನಾನು ಅವರನ್ನು ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿ ನೋಡಿದ್ದು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಾ, ನಗು ನಗುತ್ತಾ, ಒಳ ಬಂದ ಅವರನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಒಳಗೊಳಗೇ ನಾನು ಅಧೀರಳಾಗಿದ್ದೆ. ಕಾರಣ ಅವರ ಅನುಪಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಹಾಗೂ ಅಪ್ರತಿಮ ಸಾಧನೆ! ನನ್ನೊಡನೆ ತುಂಬಾ ಸಹಜವಾಗಿ, ಹಲವು ವರುಷಗಳ ಪರಿಚಯವಿದ್ದಂತೇ ಓರ್ವ ಸ್ನೇಹಿತೆಯಂತೇ, ಹಿರಿಯಕ್ಕನಂತೇ ಹರಟಿದ ಅವರ ಸರಳತೆಗೆ, ವಿನಮ್ರತೆಗೆ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಮಾರು ಹೋದೆ. ಶೂಟಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಲೈಟ್ ಬಾಯ್‌ನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಸಂದರ್ಶಕಿಯವರೆಗೂ ಅವರು ತೋರಿದ ಸ್ನೇಹ, ಸರಳತೆ, ಸಹಜತೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾದ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸ್ನೇಹ, ಪರಿಚಯ ನನ್ನನ್ನು ಅವರ "ಮಾತೃ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನಕ್ಕೂ" ಎಳೆದೊಯ್ದಿತು.

ಏನಿದು ಮಾತೃಪ್ರತಿಷ್ಠಾನ? (Matru Foundation)

ಮಾತೃ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನದ ವೆಬ್‌ಸೈಟ್‍ನಲ್ಲಿರುವಂತೇ - "Paraplegic brave heart, Arjuna Awardee and Padmasree Malathi K. Holla, afflicted by polio at infancy, stands tall in the world of paraplegic sports in India by sheer grit and determination and has won medals around the world

The 45 year old Bank Manager has launched the "Mathru Foundation" to serve the physically challenged with motherly care

Lending her a helping hand are the former International sprinter Ashwini Nachappa, International Cricketer Venkatesh Prasad, Krishna Reddy H.T, and Dr.Sridhar. M.K., both physically challenged and Anantha Bhat M, a leading advocate" 

Malathi Holla 

ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಭೇಟಿಕೊಡಿ. - http://www.mathrufoundation.org/ 

ಮೊದಲ ಭೇಟಿಯಲ್ಲೇ ಅವರು ಅವರ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕಿರು ಪರಿಚಯ ತಿಳಿಸಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಭೇಟಿಕೊಡಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾಲ ನಿನ್ನೆ ಕೂಡಿ ಬಂತು. "ನನ್ಗೆ ಬರೋಬ್ಬರಿ ೧೭ ಮಕ್ಕಳು.. ಬನ್ನಿ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನ ನೋಡಲು.." ಎಂದು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದ ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಕರೆಯೇ ನನ್ನೊಳಗೆ ಸದಾ ರಿಂಗುಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಲು, ನನ್ನ ಮಗಳಾದ ಅದಿತಿ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ತಂಗಿ, ಅವಳ ಮಗನಾದ ಆದಿತ್ಯನೊಡಗೂಡಿ ನನ್ನವರೊಂದಿಗೆ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆಯೇ ತಿಳಿದಿದ್ದು.. ಮಾಲತಿಯವರ ಸಾಧನೆ, ಛಲ, ಪ್ರೇರಣಾ ಶಕ್ತಿ, ಹೋರಾಟ - ಇವೆಲ್ಲಾ ಯಾವುದೇ ಪರಿಮಿತಿಗೆ ಒಳಪಡದಂಥವು ಎಂದು! ಹಿಮಾಲಯದ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತು, ಅದರ ತುತ್ತತುದಿಯನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಹೆಣಗಾಡುವ ಮನುಷ್ಯನ ಪಾಡು ನನ್ನದಾಯಿತು.

ಈ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನವಿರುವುದು ಎಚ್.ಎ.ಎಲ್‌ನಲ್ಲಿ. ಎಚ್.ಎ.ಎಲ್. ಪೋಲಿಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್ ದಾಟಿ ಎರಡನೇ ಎಡ ರಸ್ತೆಗೆ ತಿರುಗಿ (Opp. Petrol bunk), ಸುಮಾರು ೩೦೦ ಮೀಟರ್ ಸಾಗಿದ ಕೂಡಲೇ ಬಲಬದಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗೇಟ್ ಕಾಣುವುದು. ಗೇಟಿನ ಒಳ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಕೂಡಲೇ "ಮಾತೃ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನ" ಬೋರ್ಡ್ ನಿಮಗೆ ಕಾಣುವುದು. ಎಚ್.ಎ.ಎಲ್‌ನವರ ಕ್ವಾಟ್ರಸ್ ಒಂದನ್ನೇ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಪಡೆದು ಸುಮಾರು ೧೭ ವಿಶಿಷ್ಟ ಚೇತನವುಳ್ಳ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಅನಾಥರಲ್ಲ. ದೂರದೂರುಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಕಷ್ಟ, ಅಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹಿಂದಿಕ್ಕಿ ತಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅವರ ತಾಯಿ ಮಾಲತಿಯವರೇ. ಅವರೊಂದಿಗಿದ್ದು, ಅವರಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸಹಕರಿಸುವ ಯಶೋದಮ್ಮನೂ ಅವರಿಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ತಾಯಿಯೇ. ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ರಜೆ ಸಿಕ್ಕಿದಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ತೆರಳುವ ಅವರು, ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ತಮ್ಮ ಮನೆಯವರೊಂದಿಗೆ ದೂರವಾಣಿಯ ಮೂಲಕ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತಾರೆ. 

ನಾವು ಹೋದಾಗ ಮಾಲತಿಯವರು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮೀಟಿಂಗ್ ಒಂದನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಜಯನಗರದ ಕಡೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಆದರೂ  ಸತತವಾಗಿ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಫೋನ್‌ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿಯ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಉಚಿತವಾಗಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕಲಿಸಲು "ನೀನಾ" ಅನ್ನುವವರು ಬಂದಿದ್ದರು. ಅವರ ತರಗತಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಆಗದಂತೇ ಹುಡುಗರಿಗೆ ವಿಶ್ ಮಾಡಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದ ನಾವು, ತುಸು ಕಾಲ ಅಲ್ಲೇ ಕಾಯ ತೊಡಗಿದೆವು. 

ಒಟ್ಟೂ ೧೭ ಮಕ್ಕಳಿರುವ ಈ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿ ಗುಲ್ಬರ್ಗಾ, ರಾಯಚೂರು, ಕಾರವಾರ - ಇತ್ಯಾದಿ ಕಡೆಗಳಿಂದ ೧೦ ವರ್ಷದಿಂದ ೨೩ ವರ್ಷದವರೆಗಿನ ವಿಶಿಷ್ಟ ಚೇತನರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಸೌಲಭ್ಯ, ಇಷ್ಟಪಟ್ಟ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ, ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ತಪಾಸಣೆ, ಓಡಾಟಕ್ಕೆ ಗಾಲಿ ಕುರ್ಚಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು "ಮಾಲತಿ ಹೊಳ್ಳರೇ"! ಇವರನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳಂತೇ ಕಾಪಾಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಮಹಾತಾಯಿ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಅದೂ ಎಲ್ಲರೂ ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವ ಶಾಲಿಗಳಿಗೇ ಇವರನ್ನೂ ಕಳುಹಿಸಿ ಓದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ! ಆಮೂಲಕ ಅವರೊಳಗೆ ಸಮಾನತೆಯ ಅರಿವು ತುಂಬಿ, ಅದಮ್ಯ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯಿಂದ, ಪಿ.ಯು.ಸಿವರೆಗೂ ಓದುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗರಿದ್ದಾರೆ. "ಅನುಕಂಪ ಕೀಳಿರಿಮೆ ತುಂಬಿದರೆ, ಸಮಾನತೆ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನು ತುಂಬುತ್ತದೆ" ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಮಕ್ಕಳೊಳಗಿನ ನಗು ಮುಖವೇ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಈ ಹುಡುಗರ ಉತ್ಸಾಹ, ಧ್ಯೇಯೋದ್ದೇಶ, ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡೇ ಅನುಭೂತಿ ಪಡೆಯಬೇಕೇ ವಿನಃ ಕೇವಲ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಲಾಗದು!

ತಾನು ಬದುಕಿದ, ಬಾಳುತ್ತಿರುವ ಉದಾತ್ತ, ಧೀರ ಬದುಕನ್ನೇ ಇವರೊಳಗೂ ತುಂಬಿದ್ದಾರೆ, ತನ್ನದೇ ಅನುಭವಗಳ ಮೂಸೆಯಲ್ಲಿ ಇವರ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ತಿದ್ದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ೧೭ ಹುಡುಗರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರಿಗೆ ನೌಕರಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಈಗ ೧೪ ಹುಡುಗರಿದ್ದಾರೆ. ಬ್ಯಾಂಕ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಆಗಿರುವ ಹೊಳ್ಳರು ಅಲ್ಲೇ ಇರಲಾಗದು. ಹಾಗಾಗಿ ಅನುಗಾಲ ಅವರೊಂದಿಗಿದ್ದು ಊಟ, ತಿಂಡಿ ಇನ್ನಿತರ ಸಹಾಯವನ್ನು ಒದಗಿಸಲು "ಯಶೋದಮ್ಮ" ಎಂಬ ಮತ್ತೋರ್ವ ತಾಯಿಯೂ ಅವರೊಂದಿಗಿದ್ದಾರೆ.

ಯಶೋದಮ್ಮರ ಕೆಲವು ಮನದ ಮಾತುಗಳು....

Yashodamma

"ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳು ನನ್ನ ದೂರ ಮಾಡಿದರೂ ಇವರೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳೇ ಮೇಡಂ... ನಾನೇ ಸ್ವತಃ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಬಡಿಸಿದರೇ ನನಗೆ ತೃಪ್ತಿ.. ಅದೇ ಕೆಲಸ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದೆ..ಬೆಳಗ್ಗೆ ಟಿಫಿನ್ ರೆಡಿ ಮಾಡಿ, ಊಟಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟು ಬಿಡ್ತೀನಿ.. ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗೋರನ್ನ ಮೊದ್ಲು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದು, ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗೋರನ್ನು ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾರೆ.... ಇಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಇದೆ ಮೇಡಂ....ಮಾಲತಿ ಮೇಡಂ ನನಗೆ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಪತಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲದೇ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಖರ್ಚನ್ನೂ ಇವರೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.. ನನಗಾಗಿ ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳು ನನ್ನ ಅಕೌಂಟಿಗೆ ಕೂಡ ದುಡ್ಡು ಹಾಕ್ತಿದ್ದಾರೆ... ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೇವ್ರು ನಮ್ಮ ಮಾಲತಿ ಮೇಡಂ... ಈ ಮಕ್ಕಳೆಂದ್ರೆ ಅವ್ರಿಗೆ ಜೀವ..ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಟೂರಿಗೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾರೆ ಎಲ್ರನ್ನೂ... ನನಗೆ ಈವರೆಗೆ ೨ ಸಲ ಓಪನ್ ಹಾರ್ಟ್ ಸರ್ಜರಿ ಆಯ್ತು.. ಅದರ ಖರ್ಚನ್ನೆಲ್ಲಾ ಇವ್ರೇ ನೋಡ್ಕೊಂಡ್ರು.." ಎಂದು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡ ೬೦ರ ಆಸುಪಾಸಿನ ಆ ಪ್ರೇಮಮಯಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಮ್ಮ ಮನದುಂಬಿ ಬಂದಿತ್ತು. 

ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಮಾರುತಿ ಕಾರಿದ್ದು, ಓರ್ವ ಡ್ರೈವರ್ ಕಮ್ ಹೆಲ್ಪರ್ ಸಹ ಅವರೊಂದಿಗೇ ಇರುತ್ತಾನೆ.

ನಾವು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗಿದ್ದಾಗಿನ ಕೆಲವೊಂದು ಭಾವಚಿತ್ರಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ...

ತದನಂತರ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ತುಸು ಕಾಲ ಹರಟಿ, ಅವರ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ, ಆಶೋತ್ತರಗಳು, ಅವರ ಕನಸುಗಳನ್ನು ತುಸು ಹಂಚುಕೊಂಡು ಹಿಂತಿರುಗುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಮನಸು ತುಂಬಾ ಹಗುರು, ಸ್ವಲ್ಪ ಭಾರ (ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಕಳೆಯಲಾಗದಿರುವುದಕ್ಕಾಗಿ..) "ನಮ್ಗೆಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಅಂದ್ರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ಮೇಡಂ... ಒಬ್ಬೊಬ್ರಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ಪ್ಲೇಯರ್ಸ್ ಇಷ್ಟ.. ನಾವೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಗೆ ಆದ ಹಾಗೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡ್ತೀವಿ.. ನಮ್ಮನ್ನು ಚಿನ್ನಸ್ವಾಮಿ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣಕ್ಕೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ರು.. ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಹಾಗೂ ಇಂಡಿಯನ್ ಪ್ಲೇಯರ್ಸ್ ಎಲ್ಲಾ ಮೀಟ್ ಮಾಡಿದ್ವಿ..ನಿಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯ್ತು.. ಮತ್ತೆ ಬನ್ನಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ..." - ಈ ರೀತಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನು, ಕನಸುಗಳನ್ನು, ಸವಿನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಾಗ ಅರಿಯದ ಆನಂದವುಂಟಾಗಿತ್ತು. 

ಬರುವ ಮುನ್ನ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಿಸಿ, ಅವರ ಹೆಸರನ್ನೂ, ಓದುತ್ತಿರುವ ತರಗತಿಯನ್ನೂ ಬರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದೆ. ನಾವು ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ೧೨ ಹುಡುಗರಿದ್ದರು... ಅವರ ವಿವರಗಳು ಈ ಕೆಳಗಿನಂತಿದೆ.

ಹೆಸರು             ಓದುತ್ತಿರುವುದು

೧. ಕಾಲೆಬ್ -             4th Std

೨. ಪ್ರಕಾಶ್ -             9th Std

೩. ಪ್ರದೀಪ್ -            5th Std

೪. ಮಧುರಾಜ್ -        4th Std

೫. ಸಂಜಯ್ -           1st Std

೬. ನಾಗೇಶ್ -            4th Std

೭. ರಮೇಶ್ -             10th Std

೮. ಹಾವಣ್ಣ -              2nd P.U.C (Arts) 

೯. ಶಶಿಕುಮಾರ್ -      ITI (Fitter)

೧೦ ಶರೀಫ್ -            Ist P.U.C

೧೧. ಶಿವಕುಮಾರ್ -   2nd P.U.C (Arts) 

೧೨. ಬೀರಪ್ಪ -           2nd P.U.C (Commerce with Computer courses)

ಇವರಲ್ಲೋರ್ವನಾಗಿರುವ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಎನ್ನುವವರು(ಫೋಟೋದಲ್ಲಿ ಕೇಸರಿ ಬಣ್ಣದ ಟೀ ಶರ್ಟ್‍ನಲ್ಲಿರುವವರು..) ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕೋರ್ಸ್‌ಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಡಿ.ಟಿ.ಪಿ., ಫೊಟೋಶಾಪ್ ಓದಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಸುಮಾರು ೨೫ ಕವನಗಳನ್ನೂ, ಒಂದು ಕಿರು ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನೂ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ! ಅವರ ಕೆಲವೊಂದು ಕವನಗಳನ್ನು ಫೋಟೋ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಂದೆ.. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ನಿಮಗಾಗಿ... 

ಇವರ ಪ್ರತಿಭೆ ಎಲೆಮರೆಯ ಕಾಯಂತಿರದೇ ಹೊರ ಬಂದರೆ ಅವರ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಇಂಬು ದೊರಕುವುದು.

ಹೊತ್ತು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಲಾಟೆಗೆ ತೊಡಗಿದ ಅದಿತಿ ಹಾಗೂ ಆದಿತ್ಯರಿಂದಾಗಿ ಅರೆಮನಸಿನಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡಬೇಕಾಯಿತು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶುಭಕೋರಿ, ಅವರೆಲ್ಲರ ಆತ್ಮೀಯತೆ, ಪ್ರೀತಿ, ನಗುಮುಖಗಳನ್ನೇ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗಿ ಸಂಜೆ ಆರೂವರೆಯಾಗಿತ್ತು.

ವಿನಮ್ರ ವಿನಂತಿ :

ಬಲಗೈಯಿಂದ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಎಡಗೈಗೆ ತಿಳಿಯಬಾರದಂತೆ. ಆದರೆ ಇತರರಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸುವ ನೀವು ಏನು ಮಾಡಿದ್ದೀರೆಂದು ಕೇಳಬಾರದಲ್ಲಾ.. ಹಾಗಾಗಿ ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ನಾವು ಬೇಕಾದ್ದಕ್ಕೆ ಬೇಡದ್ದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.  ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನ ಅಂದರೆ ಏನು ಎಂದೇ ತಿಳಿಯದ ವರುಷದ ಮಗುವಿನ ಬರ್ತಡೇ‌ಗಾಗಿ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೇ ಸುರಿಯುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಹಣದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪ ಉಳಿಸಿ ಇಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಬೆಲೆಗಟ್ಟಲಾಗದ ಹಾರೈಕೆಗಳು ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿರುತ್ತವೆ. ಜೊತೆಗೆ ಅನೂಹ್ಯ ತೃಪ್ತಿ, ನೆಮ್ಮದಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಮಗೂ ದೊರಕುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನಾನು "ಅದಿತಿಯ" ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬವನ್ನು ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಈ ರೀತಿ ಆಚರಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಅವಳ ಮೊದಲ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದಿಂದಲೇ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆದೆ. ಮೊದಲ ಎರಡು ವರ್ಷವೂ ಅವಳ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನಾನಂತರ ಬಸವನಗುಡಿಯಲ್ಲಿರುವ "ಅನಾಥ ಶಿಶುವಿಹಾರಕ್ಕೆ" ಅದಿತಿಯೊಂದಿಗೇ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟು, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಪ ಕಾಣಿಕೆ ನೀಡುವುದರ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಈ ವರ್ಷ "ಮಾತೃ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ" ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟೆವು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿರುವ ಅಸಮಾನತೆ, ನೋವು, ಕಷ್ಟಗಳ ಅರಿವನ್ನು ಕ್ರಮೇಣ ಮಾಡಿಸಬೇಕಾದ್ದು ಹೆತ್ತವರ ಕರ್ತವ್ಯ. ಸುಖದ ಜೊತೆ ಕಷ್ಟವಿರುವುದರ ತಿಳಿವು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಪರೋಪಕಾರದ ಅರ್ಥವನ್ನು ನಾವು ಮಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಅವರಿಗೆ ಅರಿವು ಮಾಡಿಸಬೇಕು. ನೆನಪಿರಲಿ ಇಂದಿನ ಮಗುವೇ ನಾಳಿನ ಪ್ರಜೆ!

ದಯವಿಟ್ಟು ನೀವು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಾದಷ್ಟು ಅಲ್ಪ ಸಹಾಯವನ್ನು ಇಂತಹ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನಗಳಿಗೆ ನೀಡಿ. ಮಾತೃ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ಸಹಾಯದ ಅಗತ್ಯತೆ ಇದೆ. ಇಷ್ಟೇ ಕೊಡಬೇಕು, ಇದನ್ನೇ ನೀಡಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಅವರು "೧೦ರಿಂದ ೨೩ರ ವಯೋಮಿತಿಯ ಹುಡುಗರ ಹಳೆಯ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೆ ಉತ್ತಮ... ಅಕ್ಕಿ, ಸಕ್ಕರೆ, ತರಕಾರಿ, ಹಣ್ಣು, ಧವಸ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನಾದರೂ ಸರಿಯೇ.... ಹಣದ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಾಗದಿದ್ದರೂ ತುಸು ಕಾಲ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು ಸಂತೋಷ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ ಸಾಕು.." ಎಂದಷ್ಟೇ ವಿನಂತಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮಾಲತಿ ಹೊಳ್ಳರ ಸಾಧನೆಗೆ, ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ, ಅವರ ಈ ಒಂದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಹೆಗಲ ಮೇಲೂ ಇದೆ. ಅವರು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕಾರ್ಯ ಸಮಾಜಮುಖಿಯಾಗಿದ್ದು, ಆ ಮಹಾನ್ ಸಾಧನೆಗೆ ಎಲ್ಲರ ಅಲ್ಪ ಕೊಡುಗೆಯೂ ಸೇರಿದರೆ ಅವರ ಈ ಕಠಿಣ ಮಾರ್ಗ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸುಗಮವಾಗುವುದಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ವಿಶಿಷ್ಟ ಚೇತನರಿಗೆ ಬದುಕು ನೀಡುವುದು. ಅದೆಷ್ಟೋ ವಿಶಿಷ್ಟ ಚೇತನರು ಇಂತಹ ಮಾತೃ ಛಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಸ್ಥಳದ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲದೇ, ಸೂಕ್ತ ದೇಣಿಗೆಗಳಿಲ್ಲದೇ ಅವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಸ್ಥಳ ಕೊಡುವುದು ಬಹು ಕಷ್ಟಕರವೇ. ಜಾತಿ ಮತ ಬೇಧವಿಲ್ಲದೇ ನಿಃಸ್ವಾರ್ಥತೆಯಿಂದ, ತನ್ನೊಳಗಿನ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತು, ಅದಮ್ಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯ ಚೇತನಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾ ಅವರ ಈ ಸತ್ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಯಶಸ್ಸು ಕೋರುವೆ. ಅಲ್ಲಿರುವ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ವಿಶಿಷ್ಟ ಚೇತನನೊಳಗೂ ನೂರಾರು ಜನರ ಉತ್ಸಾಹವಿದೆ, ಛಲವಿದೆ, ಗುರಿಯಿದೆ, ಸಾಧಿಸುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿದೆ. ಈ ಉತ್ಸಾಹ, ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಸದಾ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಇರಲೆಂದು ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವೆ, ಹಾರೈಸುವೆ.

ಇವರ ಬದುಕಿನ ಆಶಾಜ್ಯೋತಿಗಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಬೆಂಬಲ ಹಾಗೂ ಸಹಾಯವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ....

-ತೇಜಸ್ವಿನಿ ಹೆಗಡೆ.

[note : Please mail me if you want any other details regarding this..]