ಇರುವುದೆಲ್ಲವ ಬಿಟ್ಟು...

ಅದೇಕೋ ಎಂತೋ!?
ಬಾನ ಚಂದಿರನೇ ನೊಸಲ ಬಿಂದಿಯಾಗಿದ್ದರೂ,
ನೀಲಾಕಾಶದ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಚೆಲ್ಲಿ,
ಅಣಕಿಸುವಂತಿರುವ ತಾರೆಗಳಿಗಾಗಿ
ಕೈಚಾಚುತಿರುವೆ ನಾನು!

ಅದೇಕೋ ಎಂತೋ!?
ಋತುಗಳ ರಾಜ ವಸಂತನೇ ತಾನಾಗಿ
ನನ್ನರಸಿ ಬಳಿಬಂದರೂ,
ಶಿಶಿರನಾಸರೆಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ
ಬಳಲಿ ಬಾಡುತಿರುವೆ ನಾನು!

ಅದೇಕೋ ಎಂತೋ?!
ಸುತ್ತಲೂ ಸಿಹಿನೀರಗೊಳಗಳೇ
ತುಂಬಿ ತುಳುಕಾಡುತಿದ್ದರೂ,
ಶರಧಿಯೊಳಗೇ ಮುಳುಗೇಳಿ,
ದಾಹ ತಣಿಸ ಬಯಸುವೆ ನಾನು!!

(ಬಹುಕಾಲದ ಹಿಂದೆ ಎಲ್ಲೋ ಗೀಚಿ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ತುಣುಕೊಂದು ಸಿಗಲು, ಅವು ಇದ್ದಹಾಗೇ ಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.)

ಮಂಥನ

ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳ ಶರಧಿಯೊಂದು
ಭೋರ್ಗರೆಯುತಿದೆ ಮನದ ಧರೆಯೊಳು
ತುಂಬಿದ್ದ ಬದುಕ ಹಸಿರಗಾಣಿಸಿ,
ಸಿಹಿ ನಗುವಿನಾಮೃತವನಿತ್ತು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ
ಬರಿದಾದ ಬದುಕ ಬಯಲಗಾಣಿಸಿ,
ಕಹಿ ನೋವಿನ ವಿಷವನಿತ್ತು ಮಗದೊಮ್ಮೆ..

ಈ ಯಾತನೆಯ ಸುನಾಮಿ ಅಲೆಗಳ ಧಾಳಿಗೆ
ಬಳಲಿ ಬೆಂಡಾಗಲು ಜೀವ(ನ),
ಪುನರ್ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಕಬಯಸಿದರೂ ಮನ,
ಹೊಸ ಕನಸುಗಳ ತೆಕ್ಕೆಗೆಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮಾತ್ರ,
ಯಾಕೋ ಈ ಶರಧಿ ತೆರೆಗಳನು ಹಿಂತೆಗೆಯುತಿದೆ....!!!?

ಜೇನು ಸವಿಯಾದರೇನಂತೆ, ಬಿಸಿ ಶಾಖಕ್ಕೆ ಒಡ್ಡುತಿರೆ,
ಬುರುಗೆದ್ದು ಹುಳಿಹೆಂಡವಾದೀತು ತಾನೇ?!
ಹೊಸ ಜೇನ ತುಂಬಲು ಹಳೆ ಮನವೇ ಬೇಕು.
ಸವಿನೆನಪುಗಳು ನೀಡುವ ಕಹಿ ಭಾವಗಳ ಮರೆಯಲು
ಹೊಸ ನೆನಪುಗಳಿಗಿಂದೇ ಬದುಕು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಬೇಕು.